Σε κάθε βήμα

 

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

 ένα σώμα

νεκρού παιδιού

εμφανίζεται δίπλα σου.

Σε κάθε βήμα

μια οβίδα

ένας άστεγος

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

σπίτια να χάσκουν

ανοιχτά

Σε κάθε βήμα

η πληγή της γης

μεγαλώνει

Πύον και αίμα

πλημμυρίζει

τον δρόμο σου.

Περπατάς

Κι όταν θα φτάσεις

στο τέρμα του μόλου

Πόσα Σώματα μέτρησες;

Πόσες Οβίδες;

Πόσους Άστεγους;

Πόσα Σπίτια να Χάσκουν;

Πόσο Αίμα;

Περπατάς

Κι αναρωτιέσαι.

Τι κάνεις Εσύ για εκείνη

την πληγή της Γης

που όλο και μεγαλώνει;

Άλλαξες Εαυτόν;

Ή περπατάς απλά

και βλέπεις;

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

English Version

You walk

With every step

a body of a dead child

appears next to you.

With every step

a cannonball

a homeless person

You walk

With every step

houses of ruins

wide open

With every step

Earth's wound

grows

Pus and blood

floods

your way.

You walk

And when you reach

the end of the pier

How many bodies did you count?

How many cannonballs?

How many homeless people?

How many houses of ruins?

How much blood?

You walk

And you wonder.

What are You doing about

Earth's wound

that is growing?

Have you changed yourself?

Or do you just walk

and just watch it?

 

© Despina Avgoustinaki

Αυτό μονάχα

 

Του κόσμου η τρέλα

καλά κρατεί

Κι εμείς που σοβαρά τον πήραμε

αγώνα κάνουμε οι πρώτοι να γενούμε.

Παρατηρώντας τον γελώ.

Αυτό μονάχα.

Μεγάλη εξέλιξη θαρρώ.

Παλιά θε να ’κλαιγα

απ’ ό,τι το θυμάμαι

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

 

The world's madness

holds well

And we who took it rather seriously

keep ourselves in endless fight to be the first.

Observing this, I laugh.

Just that.

Great development, I dare say.

I used to cry

as I remember

 

© Despina Avgoustinaki

Σε αιώνιο χορό

 

Και ξαφνικά ξυπνάς

και βλέπεις

πίσω απ’ την ομίχλη

τον άνθρωπο

σε έναν αγώνα αέναο

Σε ένα παιχνίδι εξουσίας

να ξεπεράσει τον άλλον

να βγει πρώτος

να νικήσει

Σε ένα παιχνίδι δύναμης

Σε ένα κυνήγι μάταιο

πίσω απ’ την ουρά του

Σαν έρθει η ώρα

σταματά

να ακούσει

την καρδιά του

Κι εκεί ή που ξυπνά

και βγαίνει απ’ το παιχνίδι

ή συνεχίζει ακάθεκτος

σε αιώνιο χορό

μαχόμενος τον ίδιο

 εαυτό του.

 

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

English Version

 

And suddenly you wake up

and see

behind the fog

each one of us

in an eternal struggle

In a game of power

to surpass the other

to come out first

to win

In a game of power

In a futile hunt

of its own tail

And if the time comes

one stops

to listen

to one’s heart

And that's when this one

either wakes up

and leaves the game

or continues undeterred

the eternal dance

fighting

with

oneself.

 

© Despina Avgoustinaki

Κρυμμένα μυστικά αιώνων

 

Είναι κι εκείνα τα παιδιά

που βρίσκουν στην καρδιά

κρυμμένα μυστικά

αιώνων.

Κείνα που διαβάζουν

στο ρήμα «ελπίζω»

το «φοβάμαι».

Εκείνα που λένε

με σοφία περισσή

πως μόλις ’πω

« Ελπίζω να….»

σκέφτομαι αμέσως

«Φοβάμαι μήπως και δεν …»

Και ζω μια ζωή

Ανάμεσα

σε μια Ελπίδα κι έναν Φόβο.

(Είναι κι αυτά τα ποιήματα που έρχονται από παιδιά

που ταξιδεύουνε με λέξεις Καζαντζάκη στο δικό τους ταξίδι

αυτογνωσίας)

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

There are also the children

that find in their hearts

hidden secrets

of centuries ago.

Those who read

in the verb " I hope"

the verb "I fear".

Those who say

with pure wisdom

that as soon as I say

"I hope to...."

I immediately think

"I fear that I may not..."

And I live a life

Between

a Hope and a Fear.

 

(These are also the poems that come from children

who travel with Kazantzakis' words on their own journey

of self-knowledge)

 

© Despina Avgoustinaki