Για όλες τις γυναίκες που υπήρξε

 

Να θυμάσαι τη γυναίκα
που χαμογελά
λίγο πριν κλείσει
ένα ακόμα κεφάλαιο απ' το βιβλίο της ζωής της.

Εκείνη που έμαθε να γαληνεύει
τις λίμνες των ματιών
σαν το κατάλαβε
πως ο κόσμος αδιάκοπα θε να γυρίζει
πως όλα,
ακόμα και τα δύσκολα,
περνούν
σαν το νερό των ποταμών που ρέουν προς τη θάλασσα.

Να θυμάσαι τη γυναίκα
και τα χέρια της.
Κείνα που κράτησαν παιδιά,
κούπες καφέ,
και φόβους ξένους,
σπίτια ολάκερα,
ανθρώπους που έρχονταν
κι ανθρώπους που ενίοτε εφεύγαν.

Χέρια που χάιδεψαν
χέρια που έγραψαν
χέρια που έχτισαν
χέρια που πόνεσαν
χέρια που αγκάλιασαν
χέρια που ακουμπήσαν απαλά σε χέρια άλλα.

Να θυμάσαι τη γυναίκα
που δεν ήθελε να είναι πάντοτε γενναία.

Εκείνη που έσπασε. Πολλές φορές.

Μα καθεμιά έβρισκε τρόπο

Γιατί ήξερε
πως κι οι ρωγμές είναι κομμάτι του εαυτού μας

Εκείνη που έμαθε να σηκώνεται
δίχως κανέναν μάρτυρα,
να πλένεται με κρύο νερό
να συνεχίζει δίχως φόβο

Κι ίσως αυτό να ήταν
το μεγαλύτερο θαύμα της.

Εκείνη που σταμάτησε να περιμένει
να έρθει κάποιος να τη σώσει.

Κείνη που άνοιξε μόνη της την πόρτα.

και βγήκε.

Με τα μαλλιά αχτένιστα,
Και περπάτησε.

Κι έγινε.

Έγινε η γυναίκα
που κάποτε περίμενε να συναντήσει.

Εκείνη που Αγαπά

δίχως καμία προσδοκία

Δίχως Εγώ

Δίχως Γιατί

Κι αν κάποτε τη δεις
να κάθεται μονάχη
σε τραπέζι προς τη θάλασσα,
μην λυπηθείς.

Δεν είναι μόνη.

Έχει μαζί της
όλες τις γυναίκες.

Το κορίτσι που ονειρεύτηκε.

Τη γυναίκα που έφυγε.

Τη γυναίκα που έμεινε.

Τη γυναίκα που άντεξε.

Εκείνη που χάθηκε.

Εκείνη που ξαναγεννήθηκε

μέσα από την Αγάπη

για όλες τις γυναίκες που υπήρξε..

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ο Κισσός

 

Κι είναι κι εκείνος ο Κισσός

που σιωπηλά διδάσκει

δίχως λέξεις

 

Δεν βιάζεται

Δεν φωνασκεί

 

Απλά κι αθόρυβα ψηλώνει

σε πείσμα, λες, των εποχών

σε πείσμα όλων των χρόνων.

 

Συνδέεται δίχως φανφάρες

με τα πάντα

Δείχνει το μονοπάτι

της Ψυχής

μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι

 

Εκεί που η δύναμη εκ των έσω

μεταμορφώνει

κι οδηγεί

σιωπηλά

στην Ουσία

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

English Version

And then there is the Ivy,
quietly teaching
without words.

It does not hurry.
It does not raise its voice.

Simply, silently, it keeps climbing,
in defiance, it would seem, of the seasons,
in defiance of all time.

Without fanfare,
it connects
with everything.

It reveals the path
of the Soul
through the deepest darkness.

Where the strength that rises from within
transforms,
and quietly
leads
to the Essence.

© Despina Avgoustinaki

Return to the body

 

Return to the body

It lives in the Now

Return to the body

It lives just beyond

Return to the body

It's like a tree

and the tree

never fears

as it knows nothing

but the present moment

Return to the body

It will show you the way

The way you forgot

when you came to this Earth.

 

 

© Despina Avgoustinaki

 

Τότε ακριβώς

 

Όταν η μοναχικότητα  

δεν θα είναι συνώνυμο

της μοναξιάς

μα η καρδιά

θα λέει μέσα δυνατά

πως τα κατάφερες

κι επέστρεψες στο σπίτι

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη
να πεις και να πεις

για τα όσα έκανες

για τα όσα έγραψες

για τα όσα είπες

για τα όσα πέρασες

για τα όσα άκουσες

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη

για τη φασαρία του Νου

Όταν θα εκλείψει πια

ο θόρυβος του Εγώ σου

Όταν η σιωπή θα σου μιλά

με δίχως λέξεις

Τότε ακριβώς

Θα βρεις και τη Γαλήνη.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

 

When solitude

will not be synonymous

with loneliness

but the heart

will say out loud

that you made it

and returned home

When the need

to talk and talk

about the things you did

about the things you wrote

about the things you said

about the things you went through

about the things you heard

When the need

for the noise of the Mind will disappear

When the

noise of your Ego will disappear

When silence will speak to you

without words

That is precisely when

Peace will make a visit.

 

© Despina Avgoustinaki