Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026

Το Φως

 




Κι είναι το φως

που θα σε σώσει.

Κείνο το φως

που κουβαλάς

στα μέσα σου

από πάντα.

Λες πως το έχασες

Μάλλον το ξέχασες

Κι ήρθε

η στιγμή να θυμηθείς

Σε ένα διάδρομο λευκό

είκοσι πέντε ημέρες

 συναπτές

λεπτά ολίγα μοναχά

να σε χτυπά

το Έξω Φως

να σου θυμίζει

κείνο που ξέχασες

Κείνο που νόμιζες

πως έχασες

Θυμήσου, λέει,

Το Φως το Έσω

θα σε σώσει.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

And it is the light

that will save you.

That light

you have carried

within you

all along.

You say you lost it—

Maybe forgot it—

But the moment has come

to remember.

In a white corridor,

twenty-five days

in a row,

just a few brief minutes

an Outer Light

striking your body,

reminding you

of what you forgot,

of what you thought

you had lost.

Remember, it says:

The Inner Light

will save you.

© Despina Avgoustinaki

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026

Για όλες τις γυναίκες που υπήρξε

 


Να θυμάσαι τη γυναίκα
που χαμογελά
λίγο πριν κλείσει
ένα ακόμα κεφάλαιο απ' το βιβλίο της ζωής της.

Εκείνη που έμαθε να γαληνεύει
τις λίμνες των ματιών
σαν το κατάλαβε
πως ο κόσμος αδιάκοπα θε να γυρίζει
πως όλα,
ακόμα και τα δύσκολα,
περνούν
σαν το νερό των ποταμών που ρέουν προς τη θάλασσα.

Να θυμάσαι τη γυναίκα
και τα χέρια της.
Κείνα που κράτησαν παιδιά,
κούπες καφέ,
και φόβους ξένους,
σπίτια ολάκερα,
ανθρώπους που έρχονταν
κι ανθρώπους που ενίοτε εφεύγαν.

Χέρια που χάιδεψαν
χέρια που έγραψαν
χέρια που έχτισαν
χέρια που πόνεσαν
χέρια που αγκάλιασαν
χέρια που ακουμπήσαν απαλά σε χέρια άλλα.

Να θυμάσαι τη γυναίκα
που δεν ήθελε να είναι πάντοτε γενναία.

Εκείνη που έσπασε. Πολλές φορές.

Μα καθεμιά έβρισκε τρόπο

Γιατί ήξερε
πως κι οι ρωγμές είναι κομμάτι του εαυτού μας

Εκείνη που έμαθε να σηκώνεται
δίχως κανέναν μάρτυρα,
να πλένεται με κρύο νερό
να συνεχίζει δίχως φόβο

Κι ίσως αυτό να ήταν
το μεγαλύτερο θαύμα της.

Εκείνη που σταμάτησε να περιμένει
να έρθει κάποιος να τη σώσει.

Κείνη που άνοιξε μόνη της την πόρτα.

και βγήκε.

Με τα μαλλιά αχτένιστα,
Και περπάτησε.

Κι έγινε.

Έγινε η γυναίκα
που κάποτε περίμενε να συναντήσει.

Εκείνη που Αγαπά

δίχως καμία προσδοκία

Δίχως Εγώ

Δίχως Γιατί

Κι αν κάποτε τη δεις
να κάθεται μονάχη
σε τραπέζι προς τη θάλασσα,
μην λυπηθείς.

Δεν είναι μόνη.

Έχει μαζί της
όλες τις γυναίκες.

Το κορίτσι που ονειρεύτηκε.

Τη γυναίκα που έφυγε.

Τη γυναίκα που έμεινε.

Τη γυναίκα που άντεξε.

Εκείνη που χάθηκε.

Εκείνη που ξαναγεννήθηκε

μέσα από την Αγάπη

για όλες τις γυναίκες που υπήρξε..

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026

Ο Κισσός

 


Κι είναι κι εκείνος ο Κισσός

που σιωπηλά διδάσκει

δίχως λέξεις

 

Δεν βιάζεται

Δεν φωνασκεί

 

Απλά κι αθόρυβα ψηλώνει

σε πείσμα, λες, των εποχών

σε πείσμα όλων των χρόνων.

 

Συνδέεται δίχως φανφάρες

με τα πάντα

Δείχνει το μονοπάτι

της Ψυχής

μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι

 

Εκεί που η δύναμη εκ των έσω

μεταμορφώνει

κι οδηγεί

σιωπηλά

στην Ουσία

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

English Version

And then there is the Ivy,
quietly teaching
without words.

It does not hurry.
It does not raise its voice.

Simply, silently, it keeps climbing,
in defiance, it would seem, of the seasons,
in defiance of all time.

Without fanfare,
it connects
with everything.

It reveals the path
of the Soul
through the deepest darkness.

Where the strength that rises from within
transforms,
and quietly
leads
to the Essence.

© Despina Avgoustinaki

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Return to the body

 


Return to the body

It lives in the Now

Return to the body

It lives just beyond

Return to the body

It's like a tree

and the tree

never fears

as it knows nothing

but the present moment

Return to the body

It will show you the way

The way you forgot

when you came to this Earth.

 

 

© Despina Avgoustinaki