Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021

Το όνομα

 




Είναι που δώσαμε

όνομα στα πάντα

Σαν δώσαμε όνομα

στ’ όμορφο

το άσχημο

γεννήσαμε.

Κι ύστερα ήρθε

το κακό με το καλό

το μαύρο με το άσπρο.

Κι έπειτα δώσαμε

στον Ε-αυτό μας

όνομα

κι αυτόματα

χωρίσαμε

απ’ το Όλον.

 

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

It’s because

we named everything

When we named

something beautiful

we gave birth

to something ugly

And then came

the bad with the good

and the black with the white.

After that,

we gave a name

in our - Self

and automatically

we separated ourselves

from the Whole.

 

© Despina Avgoustinaki

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2021

Ο ήλιος

Ο ήλιος
που
όπως λες
εκρύφτηκε
στα σύννεφα
θα βρίσκει
πάντοτε
τον τρόπο
να φωτίζει

©
Δέσποινα Αυγουστινάκη

The sun
That
as you say
Behind the clouds
Is hiding
will always
Find
the way
to illuminate

© Despina Avgoustinaki

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021

Eνώ μπορούσε...

 


Στον αγώνα

να ξεπεράσουμε

στο τρέξιμο

τον άλλο

δε σταματήσαμε

μήτε στιγμή

Κι έτσι

δε νιώσαμε

πως

είχαμε ήδη

τα φτερά

για να πετάμε.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

In the race

to win

the opponent

we did not stop

even one second

Thus

we did not feel

that

we already had

the wings

to fly.

 

© Despina Avgoustinaki

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν χρόνο άχρονο, γεννήθηκε ένα μικροσκοπικό κολίμπρι. Ήταν τόσο μικρούλι που χωρούσε άνετα στο μάτι μιας σακοράφας.

Την πρώτη κιόλας μέρα της ζωής του έπεσε από τη μητρική φωλιά κάτω στο έδαφος. Μια κι ήταν τόσο μικροσκοπικό η μητέρα του δεν τα κατάφερε να το βρει όσο κι αν έψαξε.

Το μικρούλι μας κολίμπρι με την πτώση του προσγειώθηκε στο έδαφος πάνω σε ένα μεγάλο σπυρί σιτάρι, που ’κείνη την ώρα κουβαλούσαν στη φωλιά τους δυο μυρμήγκια.

Δίχως να το καταλάβει βρέθηκε στην αποθήκη της μυρμηγκοφωλιάς και άρχισε μια και ήταν πολύ πεινασμένο να τσιμπολογά με το μικρό του ράμφος το σπυρί του σιταριού. Ύστερα ξάπλωσε πάνω σε μια μικρή μπαλίτσα ψωμιού, κι εκεί στα μαλακά το πήρε ο ύπνος το μικρούλι μας.

Το επόμενο πρωινό το βρήκε ο φύλακας της αποθήκης. Ήταν τόσο γλυκούλι έτσι που κοιμόταν κι ήταν τόση η επιθυμία του φύλακα να αποκτήσει ένα παιδί -  μη νομίζετε, και τα μυρμήγκια ακόμα έχουν προβλήματα γονιμότητας τούτες τις μέρες που διαλέξαμε να ζούμε – που το πήρε στα διαμερίσματά του και άρχισε να το μεγαλώνει σαν δικό του παιδί.

Σε λίγα χρόνια μικρό μας κολίμπρι σε τίποτα πια δε θύμιζε κολίμπρι. Ήταν πια ένα εργατικό μυρμήγκι που πάλευε να ξεπεράσει τα άλλα μυρμήγκια της φωλιάς στο τρέξιμο και την ποσότητα που έφερναν στις αποθήκες κάθε μέρα.

Ομολογώ πως τα κατάφερε. Μια μέρα μάλιστα το κάλεσε ο βασιλιάς Μέρμηγκας για να του παραδώσει το παράσημο του γρηγορότερου μυρμηγκιού της αποικίας. Ήταν τόσο μεγάλη η χαρά του που ξεπέρασε όλα τα άλλα μυρμήγκια γύρω του. Εξάλλου έτσι το μεγάλωσε ο φύλακας - πατέρας. Να χαίρεται σαν ξεπερνούσε το μυρμήγκι που ήταν πλάι του.

Μονάχα εγώ που το κοιτούσα από ψηλά ένιωσα ένα μικρό τσιμπηματάκι στην καρδιά σαν συλλογίστηκα πως ήτανε στην πραγματικότητα κολίμπρι. Ένα κολίμπρι που έβλεπε τον εαυτό του ως μυρμήγκι.

Ένα κολίμπρι που χαιρόταν πως νίκησε στο τρέξιμο ενώ η αλήθεια ήταν πως μπορούσε να πετάξει.  

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English version

 Once upon a time, in a timeless time, maybe now maybe yesterday, a tiny hummingbird was born. It was so small that it fitted comfortably in the eye of sackcloth.
On the very first day of his life, he fell from the mother's nest to the ground. Since it was so tiny his mother could not find it no matter how hard she searched.
Our little hummingbird landed on the ground on a large grain of wheat, which at that time was being carried by two ants into their nest.
Without realizing it, he found himself in the anthill's warehouse and started, since he was very hungry to nibble on the grain of wheat with his small beak. Then he lay down on a small ball of bread, and there the little one fell asleep.
The next morning the warehouse's keeper found it. He was so cute the way it was sleeping and it was so much the guardian's desire to have a child -  the ants have fertility problems too these days that we chose to live - that he took it to his apartment and started raising it as his own child.
In a few years, our little hummingbird was no longer reminiscent of a hummingbird. It was now a hardworking ant struggling to outgrow the other nest ants on the speed and the amount they brought to the warehouses each day.
I confess that he succeeded. One day, in fact, King Ant called him to hand him the medal of the fastest ant in the colony. His joy was so great! He had surpassed all the other ants around him. After all, this is how the guardian-father raised him. To rejoice if he was overcoming the ant that was next to him.
Only I, who was looking at it from above, felt a small sting in my heart as I thought that in fact it was a hummingbird. A hummingbird that saw itself as an ant.
A hummingbird that was happy to win the run while the truth was that it could fly.

© Despina Avgoustinaki

 

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2021

Ποια η αρχή;



Ποια η αρχή

«Πού, πότε

άραγε και πώς,

γιατί;»

αναρωτιέσαι.

Αν ψάχνεις δάσκαλο

ετούτο να σου πει

πολύ θα περιμένεις.

Είναι η απάντηση

βαθιά

στο κάθε κύτταρο σου

της καρδιάς

γραμμένη.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

The English version

 

Which is the beginning

"Where, when

how,

and why?"

you wonder.

If you are looking for a teacher

to answer this

for long you will wait

The answer

in each one

of your heart cells

is deeply written.

 

© Despina Avgoustinaki