Τότε ακριβώς

 

Όταν η μοναχικότητα  

δεν θα είναι συνώνυμο

της μοναξιάς

μα η καρδιά

θα λέει μέσα δυνατά

πως τα κατάφερες

κι επέστρεψες στο σπίτι

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη
να πεις και να πεις

για τα όσα έκανες

για τα όσα έγραψες

για τα όσα είπες

για τα όσα πέρασες

για τα όσα άκουσες

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη

για τη φασαρία του Νου

Όταν θα εκλείψει πια

ο θόρυβος του Εγώ σου

Όταν η σιωπή θα σου μιλά

με δίχως λέξεις

Τότε ακριβώς

Θα βρεις και τη Γαλήνη.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

 

When solitude

will not be synonymous

with loneliness

but the heart

will say out loud

that you made it

and returned home

When the need

to talk and talk

about the things you did

about the things you wrote

about the things you said

about the things you went through

about the things you heard

When the need

for the noise of the Mind will disappear

When the

noise of your Ego will disappear

When silence will speak to you

without words

That is precisely when

Peace will make a visit.

 

© Despina Avgoustinaki

Άτιτλο...

 

"Destitute pea pickers in California... Mother of seven children... Age 32." A picture taken by Dorothea Lange. (circa February 1936).

George Eastman House Collection/Wikimedia Commons/Public Domain

Βλέμμα καρφί

Βλέμμα βαθύ

Βλέμμα απελπισίας

Οι γραμμές του προσώπου

ζωγραφιά απόγνωσης

Οι ώμοι

στήριγμα και κρυψώνα

από την ίδια τη ζωή

Βαριά απού ’ναι

Ασήκωτη

η ζωή

σε «ξένο» τόπο

Όπου κι αν πας

σε κούρασε

θαρρώ

«Ξένο»

να σε φωνάζουν.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

 

English Version

A piercing gaze

a gaze so deep

a gaze of grief

 

The facial lines

just paint despair

 

The shoulders bent,
a shelter so warm,

a firm support,
A hiding place

As heavy life is,
unbearable one,
on a far, far land

 

Wherever you go,
worn out you are,
by being so named
an “out of place”.

 

© Despina Avgoustinaki

Λέξεις

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι

που το στόμα τους

ζέχνει

όπως και η ψυχή τους

Οι λέξεις κατηφορίζοντας

απ’ το κεφάλι προς τη γλώσσα τους

μαζεύουνε το πύον της ψυχής τους

κι ύστερα χύνονται παντού

Γεμίζουν τον αγέρα γύρω σου

κι αδυνατείς να αναπνεύσεις.

Και πρόσεξε

οι Λέξεις τούτες

στο στόμα άλλου

εμύριζαν

ανθάκια λεμονιάς

και ενίοτε ροδόνερο.

Μα τι παράξενο!
Ευθύς σαν μπουν στο στόμα τους

Αλλάζει η μορφή

Αλλάζει η ευωδιά τους

Φαντάσου πόσα στόματα

επέρασαν οι λέξεις μας

Φαντάσου πόσο πύον

Φαντάσου πόσο άλλαξαν

Φαντάσου!
Είναι άραγε τ’ ανθάκια λεμονιάς

ή το ροδόνερο αρκετά

να το ξεπλύνουν όλο;

Και αν δεν είναι

μήπως τελικά

θα χρειαστούμε

νέες λέξεις

για να γεμίσουμε τον κόσμο

ευωδία;

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

English Version

There are those people
whose mouths
reek
just like their souls.
Words,
sliding down
from head to tongue,
gather the pus of their spirit
and then spill everywhere.
They fill the air around you
and you can’t breathe.
And be careful—
those very Words
in someone else’s mouth
once smelled
like lemon blossoms,
sometimes even rosewater.
But how strange!
The moment they enter their mouths,
their form changes,
their fragrance shifts.
Just imagine
how many mouths
our words have passed through.
Imagine how much pus.
Imagine how much they’ve changed.
Just imagine!
Are lemon blossoms
or rosewater
enough
to wash it all away?
And if they aren’t,
perhaps in the end
we’ll need
new words
to fill the world
with fragrance.

© Despina Avgoustinaki

Σε κάθε βήμα

 

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

 ένα σώμα

νεκρού παιδιού

εμφανίζεται δίπλα σου.

Σε κάθε βήμα

μια οβίδα

ένας άστεγος

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

σπίτια να χάσκουν

ανοιχτά

Σε κάθε βήμα

η πληγή της γης

μεγαλώνει

Πύον και αίμα

πλημμυρίζει

τον δρόμο σου.

Περπατάς

Κι όταν θα φτάσεις

στο τέρμα του μόλου

Πόσα Σώματα μέτρησες;

Πόσες Οβίδες;

Πόσους Άστεγους;

Πόσα Σπίτια να Χάσκουν;

Πόσο Αίμα;

Περπατάς

Κι αναρωτιέσαι.

Τι κάνεις Εσύ για εκείνη

την πληγή της Γης

που όλο και μεγαλώνει;

Άλλαξες Εαυτόν;

Ή περπατάς απλά

και βλέπεις;

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

English Version

You walk

With every step

a body of a dead child

appears next to you.

With every step

a cannonball

a homeless person

You walk

With every step

houses of ruins

wide open

With every step

Earth's wound

grows

Pus and blood

floods

your way.

You walk

And when you reach

the end of the pier

How many bodies did you count?

How many cannonballs?

How many homeless people?

How many houses of ruins?

How much blood?

You walk

And you wonder.

What are You doing about

Earth's wound

that is growing?

Have you changed yourself?

Or do you just walk

and just watch it?

 

© Despina Avgoustinaki