Το κοριτσάκι με τα σπίρτα......

 Το κοριτσάκι με τα σπίρτα.
Έχετε ποτέ άραγε αισθανθεί σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα; Έχετε ποτέ αισθανθεί πως ανάβετε στιγμές;
Στιγμές από καιρούς αλλοτινούς,  να ζεσταθείτε;
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Άναβε στιγμές για να ζεσταθεί.
Να ζεστάνει τι;Το κορμί ή την ψυχή; Το κορμί ζεσταίνεται εύκολα.Η ψυχή είναι που θέλει πολλά για να ζεσταθεί.Πολλά για τα μέτρα των άλλων.Εμένα γιατί μου φαίνονται τόσο λίγα;

 Ανάβω στιγμές κι εγώ συχνά για να ζεσταθώ.Στιγμές μικρές συχνά για τους άλλους ασήμαντες.Για μένα τόσο σημαντικές.
Ένα βλέμμα ζεστό.Ένα χαμόγελο.Μια λέξη .Μια φράση.Μια ζεστή αγκαλιά.
Ανάβω στιγμές.

 Στιγμές μικρές σαν τη μικρή ζωή της φλόγας ενός σπίρτου.Στιγμές μικρές κι όμως τόσο δυνατές.Τόσο ζωντανές.Τόσο ικανές να με ζεστάνουν.

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα......

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Απόψε μες στο χιόνι
σπίρτα στο δρόμο εσύ πουλάς,
και είσαι τόσο μόνη.
Χρόνια πολλά, χρόνια καλά,
χρόνια ευτυχισμένα,
κι αν περισσεύει μια δραχμή,
σκεφτείτε με και μένα.

Μα ποιος να σταθεί να κοιτάξει, τα σπίρτα σου ποιος να σκεφτεί;
Νυχτώνει σε λίγο, νυχτώνει, διαβάτες περνούν βιαστικοί.

Ένα σπιρτάκι άναψε
μέσα στ άσπρα δάχτυλα της,
πορτοκαλένιο άστραψε
το χιόνι ολόγυρα της.
Και ξάφνου, μπρος στα πόδια της,
μια σόμπα ασημένια
είδε να καίει μια φωτιά
ζεστή μαλαματένια,
και το ποτάμι το βαθύ
που ήταν παγωμένο,
έλαμψε σαν παράθυρο
τη νύχτα φωτισμένο.

Και μες στο βυθό εκεί κάτω, νεράιδες αρχίσαν χορό.
Μα σβήνει το σπίρτο και πέφτει σιωπή και σκοτάδι λευκό.

Ανάβει ολόκληρο κουτί,
κι ακούστηκε κιθάρα,
κι έσταζε φως του γεφυριού
η πέτρινη καμάρα.
Και ήρθε μέσα από το φως,
όπως στα όνειρα της,
η μάνα της με τα φιλιά
και τη ζεστή αγκαλιά της.

Μανούλα κι εσύ, μη μ αφήσεις μονάχη τη νύχτα αυτή.
Φοβάμαι κρυώνω εδώ πέρα. Αχ, πάρε με τώρα μαζί.

Παραμονή Πρωτοχρονιά.
Τώρα ποιος τη θυμάται;
Αχ, δε τη σκέφτηκε κανείς,
μοιάζει σα να κοιμάται.

....κάποιες παραμονές Χριστουγέννων...

Παραμονή Χριστουγέννων.

Πόσες παραμονές Χριστουγέννων έχω ζήσει;

Πόσες θυμάμαι απ' αυτές;

Πόσες έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου;

Χριστούγεννα ,παραμονή ,στο χωριό του μπαμπά. Ταξίδι με το παλιό πορτοκαλί φιατάκι. Οι τρεις αδερφές στο πίσω κάθισμα. Εγώ πάντα πίσω απ τον πατέρα .

Η κασέτα με τα κομμάτια που αρέσουν στον πατέρα να παίζει , κι ο δρόμος μακρύς, φιδίσιος να ξετυλίγεται σιγά σιγά . «Το παλιό ρολόι του μικρού σταθμού...» σιγοτραγουδώ κι εγώ και δε σταματώ να ονειρεύομαι.

Όνειρα πάντα έκανα. Απλά τα όνειρα εκείνης της εποχής είχαν άλλα αρώματα.

Βράδυ παραμονής στο χωριό. Το κρύο πολύ. Η σόμπα πετρελαίου μ' εκείνη τη χαρακτηριστική μυρωδιά κι οι πιτζαμούλες να ζεσταίνονται απλωμένες μπροστά της , έτσι για να μπορέσουμε να τις φορέσουμε χωρίς ανατριχίλα.

Ξαπλωμένη στο μπαουλοντίβανο της κουζίνας χωρίς να μπορώ να κινηθώ από το βάρος των σκεπασμάτων κι η μύτη να παγώνει ξαφνικά μόλις ξεμύτιζε για να πάρει ανάσα.

Σκοτάδι...απόλυτο κι εγώ να θέλω απεγνωσμένα να διαβάσω κάτι να χαθώ ξανά. Κι αφού δεν μπορούσα να το κάνω το μυαλό έφτιαχνε τις δικές του φανταστικές ιστορίες.

Πόσες ιστορίες χάθηκαν έτσι μια και δεν υπήρχε μολύβι  και χαρτί...

Χάθηκαν άραγε ή παραμένουν εκεί κάπου στο πίσω μέρος του κεφαλιού έτοιμες να ξεπεταχτούν όταν η ώρα τις καλέσει;

Ποιος ξέρει;

Παραμονή Χριστουγέννων και σήμερα με ένα σωρό ιστορίες που περιμένουν να βγουν απ' την αφάνεια του πίσω μέρους του κεφαλιού...

Ένα αυγουστιάτικο δειλινό στη Σαλονίκη.....

'Ενα Αυγουστιάτικο πρωινό στη Σαλονίκη....Κοιτάω τις φωτογραφίες....Η στιγμή εκείνη κρατήθηκε....αλλά κρατήθηκε ολάκερη μόνο για μένα....Όλοι οι άλλοι που τη βλέπουν... τη βλέπουν άραγε όπως την είδα εγώ; Λείπει το άρωμα της στιγμής....λείπει η ζεστασιά της στιγμής....Λείπει ο ήχος της στιγμής.....Είναι μια στιγμή μισή......για όλους εκτός από εμένα.....

Κι άλλη μισή στιγμή........Το χρώμα της παραμένει....η φιγούρα του αμαξά μπρος απο τον ήλιο που δύει....Ο ήχος απ' το καμιτσίκι μόνο στ'αυτιά μου....η ζέστα του ήλιου πάνω στο δέρμα μου.....μόνο στη θύμησή μου....Το άρωμα απ΄το θαλασσινό αεράκι....μόνο στα ρουθούνια μου....

Μισές στιγμές..... μα τόσο ζωντανές μέσα μου......Φυλάκισα μια στιγμή μόνο δική μου.....κι ίσως και αυτών των λίγων περαστικών.....Μόνο που η δική μου στιγμή.....το ίδιο ακριβώς δευτερόλεπτο του κλικ της μηχανής.....ήταν πολύ διαφορετική από τη στιγμή όλων μέσα στο κάδρο μου......

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ.......

"Tales of Mystery and Imagination
Edgar Allan Poe" (Narration Orson Welles)

For my own part, I have never had a thought
Which I could not set down in words
With even more distinctness that which I conceived it.
There is however a class of fancies of exquisite delicacy
Which are not thoughts and to which as yet
I have found it absolutely impossible to adapt to language.
These fancies arise in the soul,
Alas how rarely, only at epochs
Of most intense tranquillity
When the bodily and mental health are in perfection.
And those mere points of time
When the confines of the waking world
Blend with the world of dreams.
And so I captured this fancy
Where all that we see or seem
Is but a dream within a dream.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Από την πλευρά μου δεν υπήρξε ποτέ μία σκέψη

την οποία δεν μπορούσα να μετουσιώσω σε λέξη

με ακόμα μεγαλύτερη διακριτικότητα απ' αυτήν με την οποία την είχα συλλάβει

'Ομως υπάρχει μια κατηγορία φαντασιώσεων εξαιρετικής λεπτότητας

οι οποίες δεν είναι σκέψεις....και τις οποίες μέχρι τώρα βρίσκω εξαιρετικά αδύνατο να προσαρμόσω στη γλώσσα.

Αυτές οι φαντασιώσεις γεννιούνται στην ψυχή...

αλλά αλίμονο τόσο σπάνια σε εποχές έντονης ηρεμίας..

όταν η σωματική και ψυχική υγεία είναι σε κατάσταση τελειότητας...

Και αυτά είναι τα σημεία του χρόνου όπου 

τα όρια του κόσμου που ξυπνά 

αναμειγνύονται με τον κόσμο των ονείρων.

Κι έτσι συλλαμβάνω την φαντασίωση..εκεί που όλα που βλέπουμε ή όλα όσα φαίνονται...

δεν είναι παρά ένα όνειρο....μέσα σε όνειρο....

ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ......

Ενα μικρό ταξίδι...πίσω..

Πόσο πίσω φτάνουν οι αναμνήσεις; 

'Ενα μακρύ και στενό μπαλκόνι θυμάμαι....μωσαϊκό κάτω...εκείνο το πορτοκαλοκίτρινο με τα μικροσκοπικά πετραδάκια μέσα του.....Ένα πάρκο σε μια άκρη του....Ποιος να ήταν μέσα; Δε θυμάμαι.....σίγουρα όμως όχι εγώ....Εμένα με θυμάμαι έξω από το πάρκο να περπατάω....

Σεισμός...Ήταν έντονος.....Φωνές από μια γυναίκα στο σπίτι.....Δε θυμάμαι πρόσωπο...Εγώ δεν κατάλαβα τι γίνεται...Απλά θυμάμαι το κούνημα.....Πως να το συνδυάσω τότε με τη λέξη....Πρώτη φορά την άκουσα τότε....από το στόμα της γυναίκας....Φώναζε θυμάμαι....Άρπαξε το μωρό...μάλλον η μικρή αδερφή μου....ή η μεσαία..και με τράβηξε έξω από τη μπλούζα......Λίγο μπερδεμένη ένιωσα.....Νύχτα έξω....κι όλοι στο δρόμο......Σε λίγο θυμάμαι να έρχεται η μητέρα μου....Με αγκαλιάζει και με ρωτά αν φοβήθηκα...Τι να φοβηθώ; Φοβάσαι αυτό που γνωρίζεις πως πρέπει να φοβάσαι....

Η μητέρα μου μου λέει πως δεν είναι δυνατόν να το θυμάμαι γιατί ήμουν πολύ μικρή....2 και κάτι....Εγώ όμως έχω ακόμα την εικόνα μέσα μου.....Κι άλλη εικόνα ....εκείνης της περιόδου.....Μοιάζει λίγο με ζωγραφικό πίνακα......Μια αυλή χαμένη στα δέντρα.....με μια κούνια στη μέση.....Ψηλός πέτρινος αυλόγυρος....Σιδερένια πράσινη εξώπορτα....την ανοίγω με ανυπομονησία και κάθομαι στην κούνια....Μια κυρία βγαίνει από το πετρόχτιστο σπίτι και με κερνάει σοκολατάκι.....

Λίγα χρόνια μετά....Γύρω στα  5....Εγώ κι αδερφή μου σπίτι....Η μητέρα μου στο σχολείο...Μου είχε πει η μητέρα μου θυμάμαι να ξυπνήσω την αδερφή μου...να της δώσω γάλα να τη ντύσω ....να τη χτενίσω....και να πάμε μαζί στο σχολείο....Ήταν κάποια σχολική εορτή.....Μια χαρά τα κατάφερα.. σε όλα εκτός από ένα....Πού να με αφήσει να της ξεμπερδέψω τα μαλλιά..Ένα ροζ πλεκτό φορεματάκι της είχα βάλει...( το δικό μου δεν το θυμάμαι ) ...την πήρα από το χέρι και κατηφορίσαμε για το σχολείο .Ήταν πολύ κοντά στο σπίτι....Ακόμα έχω την εικόνα της αδερφής με το ροζ φουστανάκι και τα μπερδεμένα καστανά μαλλιά.....Η μαμά με μάλωσε λιγάκι ....ή ίσως να μου έμεινε...εκείνη η έκφραση της μικρής απογοήτευσης στα μάτια της....Με αγαπούσε αλλά πάντα ήμουν η μεγάλη αδερφή....που είχε ως καθήκον της να προστατεύει τις μικρές...

Μια άλλη φορά πάλι θυμάμαι...οι γονείς μου με είχαν πάρει στο σχολείο τους σε μια γιορτή για τις 25 του Μάρτη....Κρατούσα μια κούκλα στα χέρια μου... Κάθισα σε ένα από τα καρεκλάκια της πρώτης σειράς τα οποία ήταν στοιχισμένα στην αυλή του σχολείου , εκεί ακριβώς που μου είπε η μητέρα μου να καθίσω....Βλέπω τον πατέρα μου να έρχεται και να μου ζητάει την κούκλα. Την ήθελε να τη δώσει σε κάτι κορίτσια της τάξης του που έκαναν τις Σουλιώτισσες.. Δεν ηθελα να τη δώσω κι όμως την εδωσα...Κι η παράσταση ξεκίνησε....με τη μονη διαφορά πως εγώ δεν ήξερα πως είναι παράσταση...Δεν τη γνώριζα ακόμη τη λέξη....Αυτή θα ήταν η πρώτη μας συνάντηση...λίγο οδυνηρή όμως....Κι εμελλε να είναι οδυνηρή γιατί είδα την κούκλα μου να πέφτει πρώτη απο τα χέρια μιας Σουλιώτισσας ντυμένης στα μαύρα....Την αίσθηση των δακρύων στα μάγουλά μου θυμάμαι....αλλά και τη γεύση τους καθώς έφτασαν στα χείλια μου....Μέχρι να πάρω ξανά την κούκλα στα χέρια μου....τα δάκρυα εκεί να τρέχουν πάνω στο φουστανάκι μου...Πόνος...

Τόσες λέξεις που έπρεπε να μάθω....Τις έμαθα σωστά άραγε;

Ίδια ηλικία....πάλι γύρω στα 5 οι γονείς μου με άφηναν σχεδόν όλο το καλοκαίρι στο χωριό της μαμάς κοντά στον αγαπημένο μου παππού το Μιχάλη και τη γιαγιά την Αντιγόνη...Χωριογυρα...με έλεγε η γιαγιά μου...Γυρνούσα ελεύθερα στο χωριό χωρις να απομακρύνομαι πολύ απο το σπίτι ή το μπακαλικάκι του παππού...Αγαπημένος μου προορισμός ένα σπίτι τυφλό χωρις παράθυρα..( είχε ένα μόνο μικρό στο βάθος....)στα αριστερά της εκκλησίας , εκεί που σήμερα ειναι ένα παρκάκι με παγκάκια κι ένα ρολόι να χτυπά τις ώρες....

Είσοδος στενή ...μόνο την είσοδο θυμάμαι..λες κι όλο το σπίτι ήταν αυτή η στενή είσοδος....Ενα κρεββάτι στα αριστερά καθώς έμπαινα....ενα κρεββάτι πάντα γεμάτο...Έμενε μια γριούλα εκεί...πιο μεγάλη απο τη γιαγιά μου και στο κρεββάτι κατάκοιτος ο αρρωστος άντρας της....Πάντα μου άρεσε να πηγαίνω εκεί...Θυμάμαι η γιαγιά φώναζε....να μην ενοχλώ...Όμως εμένα μ' άρεσε να κάθομαι στα πόδια του κρεββατιού και να μιλάω στον κατάκοιτο γέρο....τι του έλεγα άραγε στα πέντε; Τα μάτια του θυμάμαι....κι ένα μεγάλο χαμόγελο....Κι η γριούλα με τα μαύρα...πάντα χαμογελούσε σαν μ'εβλεπε να πλησιάζω.....Όλοι χαμογελούσαν σαν μ'εβλεπαν να πλησιάζω....

Ακόμα κι εκεινη ή άλλη γριούλα που έμενε πίσω απο την εκκλησία...Κι αυτή πάντα με περίμενε όταν πήγαινα στο χωριό....Γιατί άραγε αυτή η εμμονή στους μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους; Πάντα τους αγαπούσα ιδιαίτερα....Πήγαινε να παίξεις με τα παιδια...μου έλεγε η γιαγιά μου...εγώ μάλλον είχα άλλες προτιμήσεις....

Το καλύτερο μέρος της ημέρας ήταν το μεσημέρι....Ο παππούς κι η γιαγιά πηγαιναν για ύπνο και με άφηναν υπευθυνη στο μαγαζι...στο μπακαλικάκι....Πόσο μου εχει λείψει το μπακαλικάκι αυτό!!!!Εκεί έμαθα τα πρώτα μου μαθηματικά και πως να απαντώ στο τηλέφωνο....Ένα μαύρο τηλέφωνο τοίχου με μετρητή....και ένα ακουστικό που φάνταζε τεράστιο στα χέρια μου....Καθόμουν λοιπόν στην πολυθρόνα του παππού ή μάλλον βουλιαζα μέσα της....και έπαιζα το μαγαζάτορα....Ωραίο παιχνίδι....ή μήπως τελικά δεν ήταν παιχνίδι;

Σταματάω το ταξίδι προς τα πίσω....αλλά μόνο γιατί το σήμερα με κυνηγά επιτακτικά κι εχει αρχίσει να με καλεί...ξανά στις αγκάλες του..

Βλέφαρα κλειστα.....

Βλέφαρα κλειστά. Σκοτάδι;

'Οχι σκοτάδι...

Χρώμα...χρώμα τρελής ζωγραφιάς.....

Ζωγραφιάς τρελού ονείρου....

Δυο βράχοι λευκοί ....κατάλευκοι

τρελός.....ρούχα πολύχρωμα....

Μια κούκλα βιτρίνας....μαλλιά κατάμαυρα...

Ένας καθρέφτης....

Σμήνος χρωματιστά πουλιά σε ουρανό καταγάλανο.....

Ένα ζευγάρι καταστοπράσινα μάτια εκεί κάτω απ'τα βλέφαρα.....

Τρελού ...ίσως....

Πόσα χωράει άραγε εκείνος ο χώρος ο μικρός κάτω απ'τα βλέφαρα.....

'Οσα χωράει η καρδιά;

΄Οσα χωράει η ψυχή;

Όσα η ψυχή ζητάει.....

Ένα κομμάτι ουρανό...μια πασχαλίτσα...δυο πουλιά.....μια ανθισμένη κερασιά....έναν τρελό...δύο τρελούς....κι αμέτρητα χαμόγελα ευτυχίας.....

Μια τρελή ζωγραφιά κάτω απ'τα βλέφαρα κι η ψυχή γεμίζει....

Κλειστά τα βλέφαρα.....μην και τρομάξει τ'όνειρο και φύγει μακριά......

Eloy - Rainbow

Life is just like a book
so we turn a page
We are caught in a time
of furious rage
If you're feeling down
Feels like you will drown: Fly!
On the rainbow
And your dreams will come to life
On the rainbow
You're where no one tells you lies
On the rainbow
Like an eagle you can glide
On the rainbow
Feeling high --- HIGH!!!!
There's some good to
be gained out of this
somehow
We had dreams, we had plans,
where are they now?
Find your peace of mind
Leave all cares behind: Fly!
On the rainbow
Thousand colours flying by
On the rainbow
Like the master of the skies
On the rainbow
Tears will never fill your eyes
On the rainbow
Feeling high --- HIGH!!!!
All your efforts to win
were in vain, how do
No use standing alone in
the rain, is it still
real?
If you're feeling down
Feels like you will drown: Fly!
On the rainbow
And your dreams will come to life
On the rainbow
You're where no one tells you lies
On the rainbow
Like an eagle you can glide
On the rainbow
Feeling high --- HIGH!!!!
On the rainbow
Thousand colours flying by
On the rainbow
Like the master of the skies
On the rainbow
Tears will never fill your eyes
On the rainbow
Feeling high --- HIGH!!!!
Rainbow
And your dreams will come to life
On the rainbow
You're where no one tells you lies
On the rainbow
Like an eagle you can glide
High --- HIGH!!!!
On the rainbow

 

Σας χρωστάω τη μετάφραση των στίχων.....αλλά τώρα είναι ώρα για....όνειρο....κάτω απ' τα κλειστά μου βλέφαρα....

Μια καληνύχτα...με μια ευχή να μην ονειρεύεστε μόνο όταν κοιμάστε....

Στιγμές στο αυτοκίνητο...

Σάββατο απόγευμα ,μια εβδομάδα πριν,πάλι στο αυτοκίνητο να περιμένω το γιο μου .Αγώνας μπάσκετ...κι εγώ να παρατηρώ πάλι γύρω τριγύρω.Το μόνο κακό  πως έχω παρκάρει δίπλα στο γήπεδο σε ένα όχι και τόσο πολυσύχναστο δρόμο.

Μόνη μες στ' αυτοκίνητο παρέα με τη μουσική από το ραδιόφωνο.Από μακριά ένας και μοναδικός περαστικός.Περπατά με δυσκολία.Όχι....δεν ήταν δυσκολία στο περπάτημα.Απλά μια ιδιαίτερη κίνηση.Το βλέμμα του προδίδει άνθρωπο με  πρόβλημα.Πλησιάζει το αυτοκίνητο, κοντοστέκεται λίγο, κοιτά επίμονα.Χαμογελώ....χαμογελά κι αυτός και συνεχίζει το δρόμο του με το ξεχωριστό του περπάτημα.Το χαμόγελο κράτησα.....κράτησα και το περπάτημα.Από τον καθένα που συναντώ ...έστω κι έτσι...πάντα κάτι κρατώ.Μια εικόνα....μια αίσθηση....ένα βλέμμα....ένα περπάτημα....μια μικρή κίνηση....

Απομακρύνεται κι εγώ μένω πάλι μόνη να παρατηρώ το ηλιοβασίλεμα και τον ουρανό με τα μενεξεδί συννεφάκια.Ξαφνικά...ένα φρτ...μάλλον πολλά φρτ.....κι ένα σμήνος πουλιά σηκώνονται πάνω από τα δέντρα στα αριστερά μου.......και γεμίζουν τον ουρανό πάνω μου!!! Τι υπέροχη εικόνα!!!!Κι εγώ να μην έχω τη μηχανή μαζί μου....Βγαίνω από το αυτοκίνητο ...το κινητό σε θέση βολής....κι αρχίζω τα κλικ απανωτά......Για μια στιγμή αισθάνθηκα πως μπήκα σε ταινία του Χίτσκοκ......αν κι έλειπε...το ασπρόμαυρο.....

Δεν ξέρω γιατί μια απόλυτη αίσθηση πλήρωσης με γεμίζει.....Λες κι όπως γεμίζει ο ουρανός απ' τα πουλιά γεμίζει κι η ψυχή μου....Τη στιγμή την κράτησα στη φωτογραφία του κινητού.....να τη βλέπω πάντα.....και το αίσθημα πλήρωσης το κράτησα στην καρδιά μου....να με γεμίζει ξανά και ξανά κάθε που βλέπω πουλιά να γεμίζουν τον ουρανό και να πετούν ελεύθερα πάνω απ' το κεφάλι μου....Ίσως πέταξα κι εγώ μαζί τους.....κι ίσως να πετώ ακόμα!!!!