Μόνο σαν σπάσει η καρδιά
σε χίλια δυο κομμάτια
θα ανοίξει
επιτέλους
και θα δει
θα ανοίξει
επιτέλους
θα γευτεί
θα νιώσει
την Αγάπη
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English Version
Only when heart breaks
into a thousand and two
so little pieces
will finally open
and will see
will finally open
and will feel
Love
as What Is
© Despina Avgoustinaki
Στον κόσμο αυτό
δε ζει μονάχo
το κακό
μα μήτε και η λύπη.
Ούτε κι ο πόνος
μοναχός
μα μήτε και η θλίψη.
Στον κόσμο αυτό
αντάμα ζει
καλό - κακό
χαρά αντάμα θλίψη
Κι εκεί που λες
όλα τα είδες
Δες
Είναι η ζωή
ένας ζυγός
κι όλοι δεμένοι σε αυτόν
Μισές χαρές
θα ζήσουμε
μισές και λύπες.
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English Version
In this world
the evil
doesn't exist alone
but neither is sorrow.
Pain
never comes alone
neither grief is.
In this world
evil and good
together live
joy so close to sadness
And when you say
I 've seen it all
Look
Life
just a shackle
that all are shackled in
Half happiness
we 'll live
Half sorrow.
© Despina Avgoustinaki
Κείνο το δέντρο στην αυλή
Κείνο με ρίζες του στη γη
και τα κλαδιά στον ουρανό
Άκου τι μοιάζει να ρωτά
Για άκου το τι λέει.
Ποιος είμαι;
Είμαι ο κορμός;
Είμαι το χώμα;
Είμαι οι ρίζες;
Είμαι τα φύλλα;
Είμαι το ρετσίνι που κυλά;
Είμαι ο πόνος στην πληγή;
Είμαι ο χυμός ;
Είμαι ο καρπός;
Ή τίποτε απ’ όλα αυτά;
Είναι ένα όνειρο
που ζω;
Ποιος ονειρεύεται;
Εγώ;
Ποιος είναι ετούτο το εγώ;
Ποιος θα το πει;
Το δέντρο εγώ;
Το δέντρο εσύ;
Η αλήθεια;
Μια
Το δέντρο δεν ρωτά
Το δέντρο ξέρει
πάντα.
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English Version
That tree in the yard
the one with its roots deep in the earth
and branches reaching the sky
Hear what it seems to ask
Listen to what it has to say.
Who am I;
Am I the trunk?
Am I the soil?
Am I the roots?
Am I the leaves?
Am I the rolling resin?
Am I the pain of the wound?
Am I the juice?
Am I the fruit?
Or none of these?
Is it a dream
that I live in;
Who dreams?
I do;
Who is this I?
Who is to say?
The “I” tree?
The “You” tree?
The truth?
Just one
The tree never asks
The tree knows
Always.
© Despina Avgoustinaki
Είναι που σαν ήρθαμε
κάποιος μας έπεισε
πως όλα γύρω
είναι δικά μας
Το χώμα
Η θάλασσα
Ο αγέρας
Οι πέτρες
Μέχρι κι ο ήλιος
κι η βροχή
Ιδιοκτησία κάναμε τα πάντα
Όλα δικά μου ή δικά σου
Κι εκεί ακριβώς
χάσαμε το παιχνίδι
Μιας και μοιράσαμε
Το Παν
στα Πάντα.
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English Version
When we came here
Someone convinced us
That everything around
Were ours
The soil
The sea
The air
The stones
Even the sun
the rain
Everything property
we considered
All mine or yours
And it was there that
we lost the game
Since we divided
The Whole
to Everything.
© Despina Avgoustinaki
Εκείνη η γλώσσα της καρδιάς
λέξη καμιά δεν έχει
Είναι σιωπή που ομιλεί
Είναι σιωπή που ορίζει
Γίνεται αγέρας που περνά
νεράκι κελαρύζει
δροσιά σε φύλλο την αυγή
πουλί που κελαηδίζει
χώμα νωπό
βροντή κοφτή
βροχή που κροταλίζει.
Σώπασε λίγο κι άκουσε
Η γλώσσα ετούτη
λέξη καμιά.
Είναι σιωπή που ορίζει.
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
