«Η Αγάπη Του Βικέντιου» Frederic Mistral

Λέει: Σ’ αγαπώ· δεν τρώω, δεν πίνω…
Μιρέγια, ιδέ το χόρτο εκείνο
που το ζυγώνουν τα κύματα τώρα.
Φυτρώνει στα ρηχά νερά,
δυο μόνο ανθάκια έχει μικρά
κι είναι, Μιρέγια, μια χαρά.
Όμως αν έρθει της αγάπης η ώρα,
το ένα το λούλουδο μονάχο
θα πάει κοντά σε κάποιο βράχο
τα πέταλα στον ήλιο για ν’ απλώσει.
Και βλέποντας το έτσι λαμπρό,
τ’ άλλο λουλούδι ερωτικό
κάνει ν’ ανέβει απ’ το βυθό,
ένα φιλί στο ταίρι του να δώσει.
Πάνου στο βράχο για να φτάσει
και στην αγάπη, ώσπου να σπάσει
το τρυφερό κλωνάρι του τεντώνει,
κι όταν ελεύτερο βρεθεί,
νεκρό κι ωραίο θε να συρθεί,
τ’ άλλο για να ‘βρει. Ένα φιλί,
Μιρέγια, κι ας πεθάνω! Είμαστε μόνοι.

Μετάφραση Κώστας Καρυωτάκης

Μια λεξη μόνο..

Μια λέξη.
Μια λέξη μόνο.
Σκεφτήκατε ποτέ τι κουβαλάει;

Μια μόνο λέξη....
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι προχθές βράδυ, μάτια κλειστά, ταξίδι σε αναμνήσεις, σε αρώματα, σε εικόνες σε συναισθήματα. Κι η αιτία;

Μια μόνο λέξη που ήρθε ξαφνικά στο μυαλό,  γεννημένη δε θυμάμαι από ποιον συνειρμό.

Μια λέξη...

Τι λέει αραγε το λεξικό για τη λέξη αυτή;

" Σοφράς ": Ένα χαμηλό κυκλικό έπιπλο, από τάβλες πεύκου, μοιάζει με τραπέζι αλλά δεν χρησιμοποιείται στην Κρήτη ως τέτοιο, διότι του λείπουν 4 πόδια. Οι γυναίκες πλάθουν στο καπάκι του διάφορες πίτες και παρασκευάζουν προϊόντα μαγειρικής. Όταν είναι ανενεργό κρέμεται στον τοίχο.


Πολύ στεγνή μου φάνηκε, η ερμηνεία για το σοφρά στο λεξικό.
Μια απλή εικόνα γι’  αυτόν που δεν τον έχει ζήσει το σοφρά.

Για μένα η λέξη αυτή είναι εικόνα, συναίσθημα , χαμόγελο, ηρεμία και ένα υπέροχο άρωμα βάρσαμου.
Η γιαγιά Αντιγόνη σκυμμένη πάνω από το σοφρά ν' ανοίγει φύλλο με το ξυλίκι. Ποδιά κεντητή δεμένη στη μέση της. Χέρια αλευρωμένα, φύλλο λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο. Μια λεκάνη με γλυκιά μυζήθρα, με άφθονο δυόσμο...
Ακόμα έχω τη μυρωδιά στη μύτη μου. Η γιαγιά μου δίνει συμβουλές  : «Κοίτα πως θα φτιάχνεις πιταρακια όταν μεγαλώσεις». Η φωνή της ακόμα στα αυτιά μου...
Όλες οι αισθήσεις  επιστρατεύονται μόνο και μόνο στο άκουσμα μιας λέξης...

Σοφράς

Δεν είναι για μένα απλά ένα κοντό τραπεζάκι .
Είναι ηρεμία Σαββατοκύριακου. Άρωμα βάρσαμου. Φωνή γιαγιάς. Χαμόγελο παππού. Αλεύρι στα χέρια. Λάδι στο τηγάνι. Γλυκό τσιτσίρισμα. Μπουκωμένο στόμα με μέλι να τρέχει πάνω στο φόρεμα...

Γιαγιά  Σ΄ ΑΓΑΠΩ!!

Δέσποινα Αυγουστινάκη ( 21/2/2010 )

Μια φωτογραφία....

Καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή όταν ήρθε η φωτογραφία στον κοινόχρηστο φάκελο. Κατέβαινε αργά αργά καθότι σκαναρισμένη. Όταν έφτασε, μα τι παράξενο, χίλιες εικόνες ξεπήδησαν από μέσα της  κι εγώ να μην ξέρω τι να κάνω. Να κλάψω; Να γελάσω; Να θυμηθώ; Να αναστενάξω; Ν’ αναζητήσω; Να χαθώ σε μνήμες παιδικές και αθώες;

Ο παππούς μου . Ο αγαπημένος μου παππούς που ίσως τώρα με κοιτάει από κάπου εκεί ψηλά, έτσι όπως άκουγα να λένε οι μεγάλοι όταν ήμουν ακόμα πιτσιρίκα, γι’ αυτούς που πέθαναν και μας αφήσαν πίσω. Ο αγαπημένος μου παππούς. Αυτός που όταν πήγαινα στο χωριό η πρώτη μου στάση. Το πρώτο μου πείραγμα. Το πρώτο φιλί. Έτρεχα όλη ένα χαμόγελο και του να ’δινα μια σφιχτή αγκαλιά και δυο φιλιά στα δυο του μάγουλα.

Γελούσαν και τα μουστάκια του τότε. Μ’ αγκάλιαζε σφικτά και μου ’λεγε στ’ αυτί πως μ’ αγαπάει. Κι εγώ τον άφηνα να καθίσει στην καρέκλα και μετά γλιστρούσα αθόρυβα απ’ την πλάτη και του χάιδευα το μπαμπακένιο του κεφάλι με τα μαλλιά καρφάκια σαν γέρικο σκατζοχοιράκι.
Γιατί από τότε που το θυμάμαι ετούτο το κεφάλι σαν μπαμπάκι ήτανε.
Αχ, παππού μου, με τις μαντινάδες σου, τα προξενιά σου, τις παρέες σου, τις παραξενιές σου. Το μόνο που ξέρω ,πως πάντα ήξερες πως σ’ αγαπούσα πολύ.

Ευτυχώς δεν το έκρυψα ποτέ….

Πώς μπορούσα εξάλλου;

Διάθεση Ασανσέρ.....

Αναρωτιέμαι, ξέρει άραγε ένας άντρας, έχει άραγε ποτέ νιώσει αυτή την απαίσια διάθεση ασανσέρ;
Αυτή που σε κάνει τη μια να πετάς στα ουράνια και την άλλη σε καταποντίζει σε με μια μαύρη θλίψη που δεν ξέρεις από που προέρχεται και πότε θα τελειώσει;
Μια πάνω μια κάτω, μια πάνω μια κάτω, σαν ασανσέρ, συχνά ουρανοξύστη, όμως χωρίς κουμπιά...
Στην επόμενη ζωή μας ως γυναίκες καλό θα ήταν να ζητήσουμε να μας τοποθετήσουν τουλάχιστον σ αυτό το ασανσέρ εκείνα τα έρμα τα κουμπιά.
Τα κουμπιά για να μπορούμε να κουμαντάρουμε λιγάκι αυτό το ασανσέρ της διάθεσής μας κάθε φορά που αυτό ανεβοκατεβαίνει χωρίς έλεγχο.
Έτσι για να διατηρήσουμε την ελάχιστη τουλάχιστον ψευδαίσθηση πως κουμαντάρουμε τα συναισθήματά μας κάθε φορά που τρελαίνονται οι ορμόνες μας.
Φιλιά πολλά σε όλες τις γυναίκες με διάθεση ασανσέρ....

Let me take you there.........

Μικρές στιγμές , μεγάλη φαντασία

Χιονίζει από το πρωί σήμερα.Περιμένω να το στρώσει περιμένω αλλά τίποτα.Όπως όλα που περιμένω έτσι κι αυτό δεν έρχεται.Θα δούμε άραγε μια "άσπρη μέρα" ;Α ρε μοναξιά λέει ο Καρράς κι εγώ αναρωτιέμαι πως μπορεί κάποιος να νιώθει μόνος μέσα σ'ένα γεμάτο σπίτι.
Τι περιμένω άραγε, τι ζητώ που δεν το έχω;Λες να φταίνε όλα αυτά τα παραμύθια που μου έλεγε ο μπαμπάς μου όταν ήμουν μικρή, όλα αυτά που διάβαζα και τα έκανα δικά μου;Από το δημοτικό διάβαζα σα μανιακή ότι έπεφτε στα χέρια μου. Η βιβλιοθήκη του μπαμπά , παρότι αρκετά πλούσια, σταμάτησε γρήγορα να παρέχει τροφή στη φαντασία μου.Αγόραζα συνέχεια κι άλλα , κι άλλα....
Η φαντασία μου έτρεχε σαν τρελή μέσα από τις λέξεις δημιουργώντας εικόνες και συναισθήματα κατάδικά μου.Με ενθουσιάζε πάντα αυτό το ταξίδι μέσα από τις λέξεις. Μια απλή λέξη έκρυβε μέσα της τόσα πολλά που με τη βοήθεια της τρελής φαντασίας μου μετουσιωνώταν σε εικόνες , σε σκηνές ,συγκρούσεις, συγκίνηση και έντονα συναισθήματα...
Λέξεις μάγισσες όπως λέω στα παιδιά στο σχολείο .Λέξεις που μεταφέρουν τη δική μας εμπειρία για τον κόσμο που υπάρχει γύρω μας ,λέξεις που δημιουργούν στον καθένα μας και από μια διαφορετική εικόνα ανάλογα με τα βιώματά μας, ανάλογα με το πως νιώθουμε τη στιγμή που περνάει μπροστά απο τα μάτια μας .
Και το ταξίδι αυτό μεσα από τις λέξεις ατελείωτο. 'Εχω διαβάσει το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και ξανά και κάθε φορά έβρισκα και κάτι καινούργιο κρυμμένο πίσω από τις λέξεις.Κάθε ανάγνωση και μια ξεχωριστή εμπειρία μια εμπειρία που σε πάει ακόμα λιγο παρακάτω σ'ενα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ.

Τελικά μάλλον θα το στρώσει. Χιονίζει για τα καλά. Μαλλον υπάρχει Θεός τελικά. Ισως όπως το χιόνι να έρθουν και όλα τα άλλα που περιμένω.Μη με ρωτήσετε τι περιμένω.Θα έπρεπε να γράφω για ώρες και τώρα πρεπει να σας αφήσω για να χαρώ το χιόνι που πέφτει.Τέτοιες μικρές χαρές της ζωής μας δεν πρέπει να τις χάνουμε. Αυτές οι μικρές στιγμές ( ακομα κι αν ειναι ασπρες οπως αυτο εδώ το χιόνι) γεμίζουν με χρώμα τη ζωή μας.

Χαρείτε τις κι εσείς όπως εγώ.

Μια καινούργια σχέση αρχίζει.

Κάνει κρύο. Καθισμένη μπροστά στον υπολογιστή ακούω μουσική στο youtube και σκέφτομαι. Τι σκέφτομαι;Μικρή ερώτηση, μεγάλη απάντηση.Είναι τόσα πολλά αυτά που περνάνε από το μυαλό μου.
Άραγε θα χιονίσει αύριο; Θα φτάσει το πετρέλαιο ή θα πρέπει να γραφτούμε σε καμια λίστα για να μην ξεπαγιάσουμε; Τα παιδιά εχουν πολλά ακόμα να διαβάσουν; Πρέπει να πάρουμε καινούργιες στολές για τις απόκριες; Πού θα γίνει πάλι το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου;Θα πρέπει να καθομαι πάλι με τις ώρες σε μιά αίθουσα γεμάτη παιδιά να σπάει το κεφάλι μου από τον πονοκέφαλο και να ακούω τις άλλες μαμάδες να μου λένε για τη δασκάλα και τη διευθύντρια, για τα παιδιά τους που είναι τόσο καλοί μαθητές για το εκπαιδευτικό σύστημα , για τη δασκάλα που δεν έβαλε όλα δεκάρια στον κανακάρη και τώρα πως θα μπει στην κλήρωση για τη σημαία του χρόνου....για....για ...για....Κι εγώ να ακούω χωρίς ουσιαστικά να ακούω. Το μυαλό να ταξιδεύει αλλού ως συνήθως , να τις ακούω σαν μέσα από τούνελ και να αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει το μαρτύριο....
Τελείωνει άραγε ποτέ ;
Καθώς λοιπόν άκουγα μουσική και σκεφτομουν όλα αυτά κι ακόμα κι άλλα....κι άλλα....είπα να δοκιμασω κι εγώ να φτιάξω ένα δικό μου blog.Κάτι σαν ημερολόγιο , κάτι σαν ένα χαρτί που αποτυπώνει τις σκέψεις ( αν υποτεθεί πως υπάρχει τέτοιο χαρτί ) , κάτι σαν μια απόπειρα να ξαλαφρώσω από ένα βάρος τοποθετώντας το σε λέξεις. Γινεται άραγε ποτέ αυτό;
Καθώς το κείμενο ξεδιπλώνεται μπροστά στην οθόνη , καθώς οι λέξεις περνάνε η μια μετά την άλλη μπρος απ' τα μάτια μου, συμβάινει κάτι μαγικό. Σαν να παίρνουν μαζί τους μια μια τις σκέψεις μου και να τις ταξιμονούν σε σειρές και παραγράφους. Τα δάκτυλα δακτυλογραφούν ανάλαφρα και οι λέξεις διαδέχονται η μια την άλλη αβίαστα....οπως ακριβώς τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο αυτη τη στιγμή στο Windows media player.
Όπως πάντα φοράω τα ακουστικά . Πάντα φοράω ακουστικά για να ακουω μουσική στο σαλόνι. Η μουσική εδώ ειναι απαγορευμένη όταν οι τρεις άντρες της ζωής μου βλέπουν ποδόσφαιρο ξαπλαρωμένοι στους τρεις καναπέδες λίγα μετρα πίσω μου.
Τι γράφεις πάλι ; με ρωτάει ο άντρας μου. Τα παιδιά δεν με πήραν χαμπάρι. Μάλλον με έχουν πια συνηθίσει να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή.
"Πού πας πού πας δεν ειναι η καρδιά μου δρόμος να πατάς", λέει ο Καρράς στο Windows media player κι εγω αναρωτιέμαι πως να γινεται αυτό....Εγώ να ακούω Καρρά; Κατι μάλλον συμβαινει....Δεν γίνεται δεν είναι δυνατόν... Κάπως πρέπει να εξηγειται το γεγονος πως εγώ που άκουγα Scorpions εγώ που άκουγα U2 , εγώ που άκουγα Dire Straits και όλα τα συναφή να ακούω τώρα που κοντέυω τα σαράντα Καρρά.
Η εξήγηση αυτη τη στιγμή μου ...διαφεύγει αλλα.....που θα πάει θα τη βρω..Λες να φταίνε οι κακές παρέες; Ποιος ξέρει;Πάντως ειναι γεγονός πως αυτή η συντέκνισσα μου ( συντέκνισσες στην Κρητη λέμε τις κουμπάρες από μια βάφτιση΄απαραιτητη διευκρίνηση για οσους δεν ομιλούν την Κρητικήν) ακούει όλο Καρρά ισως έχει επηρεάσει το μουσικό μου αυτί. Κάθε Παρασκευή βράδυ εδώ και κάμποσα χρόνια ειμαστε σπίτι της
ακούμε μουσική , τα πινουμε και κάνουμε την απαραίτητη " κοινωνική κριτική" για τους συζύγους μας ανταλλάσοντας εμπειρίες και απόψεις μπας και βγάλουμε καμιά άκρη...Αλλά τοσα χρόνια τίποτα....΄Ακρη δεν έχουμε βρει οπότε είναι πιθανόν οι Παρασκευές αυτές να κρατήσουν ακόμα πολλά χρόνια...Λέτε μετά από μερικά χρόνια να έχω μια πλήρη μετάλλαξη και να μην μπορώ να ακούσω καθόλου Scorpions και U2 ;Θα δείξει . Μην ανησυχειτε θα σας το πω...
Έχω την αίσθηση πως κι αυτη εδώ η σχέση μαζί σας που αρχίζει μόλις θα κρατήσει χρόνια κι αυτή. Γενικά μπορώ να το ομολογήσω πως είμαι αρκετά σταθερή στις σχέσεις μου.
Τώρα θα σας αφήσω για λίγο γιατί με καλεί το καθήκον μου ως μάνα και σύζυγος να μην πω και ως υπηρέτρια....Για τους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε στην καθημερινή μας ζωή θα τα πούμε μια άλλη στιγμή.Τώρα κάποιοι από αυτούς με καλούν στο καθήκον.