Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017

Ο χρόνος είσαι εσύ



Τι είναι ο χρόνος άραγε;

Το τικ ή τακ του ρολογιού

ή μήπως τούτο,

το μικρό κενό,

ανάμεσά τους;

Μια αστραπή ή μια βροντή;

Ή μήπως άραγε η απόσταση

στ’ ανάμεσα;

Χρόνος κι απόσταση

ο άρρηκτος δεσμός.

Χρόνος και χώρος

το αιώνιο παιχνίδι.

Ο χρόνος ειν' αλήθεια

είσαι εσύ.

Τόσο απλά.


Εσύ

κι η μελωδία

της καρδιάς σου.






©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017

Ένα εγίναν



 
1935 René Magritte. Le Modèle Rouge Musée National d'Art Moderne, Paris




Στενά παπούτσια φόρεσες

να δεις

πώς είναι άραγε να μη χωράς

να μη σε βάζει ο τόπος;

Στενά παπούτσια φόρεσες

να πεις κι εσύ τι ένιωσες

να δώσεις επιτέλους μία γνώμη.

Στενά παπούτσια φόρεσες.

Για λίγο είπες.

Μονάχα για να δεις, να νιώσεις.

Μα δες.

Ένα δε ’γίναν με το δέρμα σου;

Χώρεσες έτσι αργά αργά

δίχως να καταλάβεις.

Στενά παπούτσια;

Ή δέρμα;

Τώρα μέσα τους λες

ελεύθερα πως ζεις.

Πως δεν φοράς παπούτσια.

Πώς γίνεται ;

Πώς δεν τα βλέπεις πια;

Μα ένα εγίναν.

Ακόμα να το δεις;

Ένα εγίναν με το δέρμα. 




©Δέσποινα Αυγουστινάκη
 





Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017

Όσον καιρό



Όσον καιρό σιωπάς

οι λέξεις στήνουνε χορό 

σε βάθη εδικά

μα ανεξερεύνητα.

Πότε η μια σέρνει χορό

πότε η άλλη.

Ακολουθούν λέξεις πολλές

Άλλες παλιές και άλλες νιες

Όσον καιρό σιωπάς 

οι λέξεις στήνουνε χορό

μες στην καρδιά σου.

Εκεί ξεπλένονται οι παλιές.

Εκεί και λούζονται κι οι νιες.

Εκεί ακριβώς σιωπούν

κι ακούνε.

Όσον καιρό σιωπάς

οι λέξεις στήνουνε αυτί.

Ακούνε 

την καρδιά σου.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

Λεπτές ισορροπίες





Λεπτές ισορροπίες σε σχοινί

πάνω απ' την πόλη

με χέρια απλωμένα 

Ακροβάτες του κενού

σε παράσταση αιώνια

Τυχαίες διασταυρώσεις σχοινιών

Λεπτές ισορροπίες αισθήσεων

πάνω απ’ την πόλη

με καρδιά ορθάνοιχτη

Ακροβάτες των αισθήσεων

σε προσμονή συν-αίσθησης

Τυχαίες διασταυρώσεις διαδρομών

Λεπτές ισορροπίες θανάτου

πάνω απ’ την πόλη

με μάτια κλειστά 

σε αναμονή τέλους

Τυχαίες διασταυρώσεις ματιών

Λεπτές ισορροπίες ζωής

πάνω απ’ την πόλη

με νου ορθάνοιχτο

σε προσμονή συν-νόησης

Τυχαίες διασταυρώσεις 

νου καρδιάς αισθήσεων

πάνω απ' την πόλη

σε προσμονή συμβίωσης


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Πώς να του πεις;




Είναι αλήθεια

κι εκείνες οι στιγμές 

που θα ’θελες 

ποτέ σου 

να μη ζούσες.

Πώς άραγε να πεις σ’ ένα παιδί :

-   Έφυγε ταξίδι μακρινό.

   Σε βλέπει από ψηλά, 

   να ξέρεις.

Πώς να του πεις 

πως αγκαλιά πια 

δεν θα έχει να κρυφτεί 

σαν θα πονάει.

Πώς να του πεις 

πως δεν θα έχει πια 

κείνη να του θυμίζει 

τη ζακέτα να φορά 

να μην κρυώνει.

Πώς να του πεις

πως δεν θα έχει πια 

κείνη που γέμιζε 

με « Πρόσεχε» 

την κάθε του ημέρα;

Πώς να του πεις 

σαν σε ρωτά αν θα ξανάρθει

πως δεν θα ’ρθει ποτέ ξανά

Πως μέσα του θα ζει 

πώς να του πεις; 

Πώς; 

Πες αλήθεια!

Πώς να του τα πεις;

Καλύτερα νομίζω 

να σιωπήσεις…

Μια αγκαλιά 

να ανοίξεις μοναχά…

Ν’ απλώσεις χέρι 

και καρδιά

για ν’ ακουμπήσει…



18-9- 2017

Η μέρα που ράγισε η καρδιά μας



©Δέσποινα Αυγουστινάκη



Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017

Σ' αυτόν τον κόσμο




Σ’ αυτόν τον κόσμο 

της ανάγκης,

του φόβου,

των ορίων

Σ’ αυτόν τον κόσμο

των κανόνων

του θυμού

των πρέπει

Σ’ αυτόν τον κόσμο

της αλήθειας 

εαυτού

Σ’ αυτόν τον κόσμο 

όσοι αντιστέκονται

Θεριά

Έξω του κόσμου 

πλάσματα

Ψεύτικα μοιάζουν

Δράκοι παραμυθιών

μ’ ανάσα φλέγουσα

που ως 

εκ θαύματος

γεμίζει όλα

ένα γύρω

πεταλούδες


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

Εδώ εδρόσισε


Εδώ σαν να εδρόσισε.

Φυσάει αεράκι ανάλαφρο.

Δε σε βαραίνει.

Κλείνεις τα βλέφαρα.

Ακούς στη μύτη τη δροσιά.

Γλιστράει μέσα σου.

Σε πλημμυρίζει.

Σταγόνα δρόσου 

ο κόσμος σου 

σ' ακρόφυλλο.

Σε ξεδιψάει.

Εδώ σαν να εδρόσισε.

Μικρός γλυκός Σεπτέμβρης

στην καρδιά σου

σ' ανασταίνει.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη