Κ α ι ν ο ύ ρ ι α μ έ ρ α

Καινούρια μέρα

σβήνει το μαύρο

σαν με γομολαστιχα.    

Το διορθώνει.

Πιάνει το μολύβι της

ξανά

να γράψει...

Δεν την τρομάζουν

ορθογραφικά

ή λάθη σύνταξης.

Του μολυβιού η μύτη

ελεύθερη αναπνέει.      
                              
Βαθιές ανάσες

του λευκού χαρτιού

Χαϊδεύει απαλά

Γλιστρώντας πάνω .   
                                               
Μη γελαστείτε.      
                         
Ενίοτε μουτζούρες

θε να κάνει.

Άλλοτε σκίζει

το χαρτί...

Τα γράμματα

πότε αχνά

ίσα που φαίνονται.          

Άλλοτε πάλι

έντονα

μεγάλα

υπογραμμισμένα.

Ποιες λέξεις άραγε

θα μείνουν στο χαρτί

να φαίνονται

για πάντα;

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τι κι αν . . .

"Τι κι αν γυρίζεις γύρω της

και δεν τη φτάνεις

Τι κι αν ζαλίζει ο περίπλους

κι αποκάνεις

Τι κι αν νομίζεις στη στεριά

δε θα πατήσεις

Τι κι αν φοβάσαι στη γη τούτη

τ' όνειρο μη σβήσεις

Η ουτοπία πάντα θα απλώνεται

μπροστά σου

Θα είναι αυτή που ορίζει

την καρδιά σου.

Με μια καρδιά γεμάτη Ου - τοπία

Θα ταξιδεύουμε να βρίσκουμε  Ευ-τοπία"



©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μα να που μάθαμε

"Αυτό που τώρα
μας μαστιγώνει
είναι εκείνο
που αγαπήσαμε
Εκείνο που χορεύει
μέσα μας
τις άδειες νύχτες
Κείνο που μας μιλά
με λέξεις
ξένες
πια
Αυτό που τώρα
μας μαστιγώνει
είναι εκείνο
που νομίσαμε     
δικό μας         
Μα να που μάθαμε
ετούτη την αλήθεια   
πια    
Δικό μας       
δεν υπάρχει
Όλα ελεύθερα 
στον κόσμο  αυτό
Αυτή η ομορφιά του. "

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Η θεραπεία

"Θεραπεία λέξεων συνίσταται

μετά το πέρας της γραφής.
      
Αποσυνθέστε τις σε γράμματα  
     
Ανακατέψτε τα καλά 

να μην υπάρχουν λέξεις

Απλώστε τα να στεγνώσουν 

σε μέρος ηλιοθώρητο

Ανακατέψτε τα και πάλι

Ύστερα αφήστε τα

ελεύθερα

μόνα τους να στηθούν

σε λέξεις

Η θεραπεία ολοκληρωνεται

μόλις οι λέξεις

αγγίξουν

το άσπρο του χαρτιού"



©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τα πουλιά

"Τα πουλιά που ταΐζεις

Αυτά θυμούνται

Αυτά δε θεωρούν

την προσφορά σου δεδομένη

Μήτε και λένε

δουλοπρεπώς ευχαριστώ

Τίποτα τέτοιο

Έρχονται απλά

Φεύγουν απλά

Κι εσύ γεμίζεις,

δίχως ένα ευχαριστώ

Δίχως να περιμένεις "


 
 ©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ο πόλεμος

«Με κούρασε ο πόλεμος

Με κούρασε ακόμα και η λέξη

Αυτή που βρίσκεται στα μέσα μας

πριν γεννηθούμε καν

τότε που δεν είχε μήτε ένα γράμμα

ούτε φωνήεν ούτε σύμφωνο

Εκείνη η λέξη

που μεγαλώνει αθόρυβα στα μέσα μας

σε κάθε κτύπο της καρδιάς

σε ώρες ζήλιας

σε ώρες ανταγωνισμού

σε ώρες μεγάλου εγωισμού

σε ώρες δήθεν αδικίας

Με κούρασε ο πόλεμος

Αυτός που μεγαλώνει αθόρυβα στα μέσα μας

Αυτός που τον εντύσαμε

άλλα γράμματα, άλλες λέξεις

Μην τύχει και κατηγορηθούμε

για πολεμοχαρείς

Για εκείνους, ξέρεις,

τους αιμοδιψείς

που είναι πάντα άλλοι.

Με κούρασε ο πόλεμος

που από κούνια μάθαμε στα παιδιά 

Από φόβο

Φόβο μη και τα φάνε οι λύκοι.

Με κούρασε ο πόλεμος

με τόσους λύκους

που γεμίσαμε τον κόσμο.

Με κούρασε ο πόλεμος

αυτός που υπάρχει

παντού

από πάντα

στα πάντα.»



©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τι νομίζεις;

 

«Τι νομίζεις;

Δε σε γνωρίζω ;

Χρόνια τώρα διαβάζω τις λέξεις σου

τον τόνο της φωνής σου

τη χροιά

το πάθος και την ένταση

 Δε σε γνωρίζω;

Χρόνια τώρα διαβάζω

τις κινήσεις

τις γραμμές του προσώπου

την ώρα ακριβώς που σκάβονται

εκείνες τις μικρές γραμμές

που ενώνουν τα μέσα

με το δέρμα .

Δε σε γνωρίζω;

Χρόνια τώρα μυρίζω

τον ιδρώτα του κορμιού

τα υγρά τα δάκρυα

το άρωμα κάθε έκκρισης

σε στιγμές ανείπωτης θλίψης ή έρωτα .

Δε σε γνωρίζω;

Χρόνια τώρα ακούω τον κτύπο της καρδιάς

την ανάσα καυτή στο ρυθμό της

τ’ ανεπαίσθητα τριξίματα

σε κάθε κύτταρο

καθώς μεγαλώνει

Δε σε γνωρίζω;

Χρόνια τώρα νιώθω

το κάθε το σκίρτημα

μέσα στις φλέβες

στους καρπούς που σε καίνε

το θυμό, τη χαρά και τη λύπη.

Τι νομίζεις;
Δε σε γνωρίζω;

Χρόνια τώρα διαβάζω

τα πάντα σου.

Νομίζεις!
Με γνωρίζεις;
Κι όμως ίσαμε

να τα γράψεις

άλλαξαν ανεπαίσθητα

οι κινήσεις

οι γραμμές του προσώπου

ο ιδρώτας στο κορμί

τα δάκρυα

ο κτύπος της καρδιάς

η καυτή ανάσα

το σκίρτημα στις φλέβες

τα ανεπαίσθητα τριξίματα.
Άλλαξαν όλα.
Με γνωρίζεις;

Τι λες;
Νομίζεις;»

©Δέσποινα Αυγουστινάκη