Τρίτη 8 Αυγούστου 2017

Σε μία κραυγή






Κείτομαι εδώ

νιώθοντας τα πάντα

Θαλερές αγάπες

σε χειμώνα καιρό

μα κι

αγάπες ευ-μαραντες

σε καιρό ανοιξιάτικο.

Κείτομαι εδώ

βλέποντας πέρα απ’ το πέρα.

Λεπτές αποχρώσεις της μέρας

σε νύχτες μισές

μα και

μαύρο βαθύ της νυχτιάς

σε ολάκερες μέρες.

Κείτομαι εδώ

ακούγοντας τα πάντα

Ήχους μεγάλης απογοήτευσης

σε προσδοκίες μικρές

μα και

ήχους μικρούς νικητήριους

σε τρανές προσδοκίες.

Κείτομαι εδώ

μυρίζοντας  τον αέρα

των ανθρώπων που τόλμησαν

μα κι

εκείνη τη σήψη

των ανθρώπων που δείλιασαν

στο μηδέν της στιγμής .

Κείτομαι εδώ

νιώθοντας μέσα μου

όλον τον κόσμο….

Σε μία κραυγή

Ή ίσως δύο

Σε κραυγή Ιαχής

μα και

Θρήνου.

©Δέσποινα Αυγουστινάκη



I am lying here
feeling everything
Blooming love
at winter time
and
love withering
at times of spring
I am lying here
seeing beyond the beyond.
Light colors of the day
in half nights
and
Deep dark of the night
in whole days.
I am lying here
hearing everything
Sounds of great despair
in small expectations
and
Small sounds of victory
in great expectations.
I am lying here
smelling the air
of people that dared
and
the rotten smell
of people that didn’t dare
in moment zero.
I am lying here
feeling inside
the whole world
in one scream
Or maybe in two
In a scream of thrill
and one of mourning


©Despina Avgoustinaki

 

Παρασκευή 4 Αυγούστου 2017

Οι Αθόρυβοι






Δεν υπάρχουν άγγελοι.

Χαμόγελα μονάχα.

Εκεί που ξαποσταίνουνε

τα μάτια κι η καρδιά μας.

Δεν υπάρχουν άγγελοι.

Αλήθεια .

Μονάχα αγάπης αγκαλιές

μη–προσδοκίας .

Τίποτα από όλα αυτά

ποτέ δεν είδες;

Πότε άνοιξες

τα μάτια

τελευταία;

Γύρω μας είναι.

Περπατούν.

Τρώνε .

Κοιμούνται.

Τραγουδούν.

Οι Αθόρυβοι.

Αυτοί που αφήνουν

τα χαμόγελα

έξω απ’ την πόρτα τους.

Μην τύχει

και περάσει πεινασμένος.



©Δέσποινα Αυγουστινάκη 








Πέμπτη 3 Αυγούστου 2017

Μια ρίζα




Άπλωσε τις ρίζες της 

σε ήλιο 
 
άλλης εποχής 

πέρα απ' τα όρια

της γης...

Ανάλαφρη περιπλάνηση

στον παράδεισο 

της εφηβείας

Παιδούλα Ιτιά που έψαχνε

ανάμεσα στα σύννεφα..

Με το καυτό

του ήλιου τσέρκι 

για στέμμα 

εκεί στα φύλλα

Την ακριβή 

τη φέρμελη 

τη χρυσοκεντημένη 

φόρεσε ο ήλιος

στο σεργιάνι 

κι ήρθε

γονυπετής στις ρίζες της

Εκείνες που άπλωσε

κι άγγιξε

εκείνη

Μικρός Χριστός 

της ευσπλαχνίας 

ρίζες άλλες

βαθιές

ακίνητες 

Δίχως χυμούς...

Κι αυτές αναριγήσαν

Ήπιαν νερό

Ξεδίψασαν


Το συν-ρίζωμα

άπλωσε ρίζες

σε ήλιο 

άλλης εποχής...

Κι όλη η γη 

Ολόκληρη

Μια ρίζα...

Συν-ποιησαν

©Δέσποινα Αυγουστινάκη  © Βασίλης Γεωργιάδης


Τετάρτη 2 Αυγούστου 2017

Είναι που...


Είναι που μας μπερδέψανε

από την πρώτη ανάσα

Είναι γιατί μας είπανε

για μια μονάχα αλήθεια

Είναι γι’ αυτό

που

ψάχνοντας

τούτη τη μια

χάσαμε

όλες τις αλήθειες μας ,

αλήθεια.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη