Η φύση

Εδώ τα τζιτζίκια
κρατούν το ίσο 
σε συναυλία αέρινη 
Μια ο αέρας 
Μια αυτά 
 Διαφωνία καμιά 
Έτσι απλά, πολύ απλά 
κανονίζει η φύση 
τα δικά της συμβόλαια.


© Δέσποινα Αυγουστινάκη  


 

Οι σοφοί

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι 
που στέκουν ακλόνητοι
και στον κακό το λόγο 
και στον έπαινο.  
Αυτοί που κατάλαβαν
Η ευτυχία είναι μέσα μας 
Δεν την κρατά κανένας
Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
Οι σοφοί 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη  

Ο δρόμος

Εδώ ευτυχώς 
τα παιδιά δεν κοιμήθηκαν
Άπλωσαν τα χαμόγελα
να στεγνώσουν
 Ο κατακλυσμός
βροχούλα
είπαν.
Εδώ ευτυχώς 
τα παιδιά ονειρεύονται. 
Μάζεψαν τα κομμάτια μας
κι ύστερα μας θύμισαν 
αυτό που ξεχάσαμε 
Το δρόμο για 

τον Άνθρωπο. 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη  

Παρακμή

Εδώ οι ήχοι της παρακμής 
σε ξεκουφαίνουν
Όλοι ομιλούν 
Μα ποιος ακούει; 
Η ζωή 
σε παράθυρα ειδήσεων
ηχεί δυνατά και παράφωνα 
σε άσπρο μαύρο. 
Εδώ, 
για δες,
 η παρακμή 
ντύνεται γιορτινά 
και σε μπερδεύει 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη  


 

Το μονοπάτι

Κι εκείνο το μονοπάτι που ακολούθησες

λάθος δεν ήταν.

Μην το λες.

Εάν δεν το ’παιρνες

άλλο θ’ ακολουθούσες.

Σ’ άλλα ξέφωτα θα ’βγαινες

σ’ άλλα χωριά

σε άλλες πόλεις.

Άλλη η ζωή σου θα ήτανε

κι άλλος εσύ.

Θέλεις να είσαι άλλος;

Κι αν ήσουν άλλος

μη θαρρείς

πάλι θα αναρωτιόσουν

ποιο είν’, αλήθεια,

το μονοπάτι το σωστό

και ποιο το λάθος.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ο Τρελός του χωριού

Αχ, αυτός ο «Τρελός» του χωριού 
πάντα θα λέει 
τα πιο σοφά 
Κι εσύ ο γνωστικός
ποτέ σου δε θα ακούς
Έτσι 
για έναν «τίτλο»
Τόσο απλά 
Θα χάνεις τη σοφία 


© Δέσποινα Αυγουστινάκη  

Τα τείχη

 

Κι ετούτα τα τείχη

τι τα χτίσατε;

Η ζωή

θα τα γκρεμίζει

πάντα

Σύνορα δε γνωρίζει

ευτυχώς

Τα όρια που βάζετε

η ζωή

τα ξεπερνάει.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη