Δυο λέξεις μοναχά

Στην κραυγή που επνίξαμε

στη  λέξη που στερήσαμε

στο δάκρυ που κρατήσαμε

στο χέρι που αφήσαμε

στο γέλιο που σκοτώσαμε

στα μάτια που δακρύσαμε.

Στο χρόνο που χαλάσαμε

στην πλάτη που λυγίσαμε

στα έσω που χρεώσαμε

στ’ άδικα που φορτώσαμε

Δυο λέξεις μοναχά

Άνθρωπος

Συγγνώμη.

©Δέσποινα Αυγουστινάκη  

Τι παρα- μύθι

Τι πρόσωπα παραμυθιού

Τι μάγισσες

Τι γουρουνάκια

και τι λύκοι!

Τι δράκοι

τι νεράιδες

ξωτικά

τι Τοσοδούλες.

Τι νάνοι, αλήθεια,

τι ασχημόπαπα

τι κύκνοι

τι γοβάκια.

Αφήγηση παραμυθιού 

λες η ζωή .

Τι δακτυλίδια μαγικά

τι κότες με χρυσά αυγά

τι Τζακ

τι φασολιές που φτάνουν στα ουράνια.

Τι παρα- μύθι

η αλήθεια

αλήθεια...

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Κι αυτοί ακόμα....

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι 

που κρύβουν μοναξιά 

σ’ ατέλειωτες παρέες.

Αυτοί που δεν αντέχουν

εαυτόν

μήτε για μία ώρα.

Που λένε πως αρέσει τους αυτό

και όμως ψάχνουν τ’ άλλο.

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι

που δεν κατάλαβαν πότε τους

το τι θέλουν.

Αυτοί που δεν εμάθαν να σιωπούν

Αυτοί που δεν εμάθαν να ακούνε

Αυτοί που τόσο φυσικά

εσέ 

κατηγορούν 

πως δε σιωπάς

Εσέ 

πως δεν ακούεις.

Αυτοί που ο εαυτός τους 

τόσο τους πονά

που τόνε βλέπουν 

μονάχα σε άλλους.

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι 

που έχουν σπάσει 

τους καθρέφτες. 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τα μεγάλα τραπέζια

 

Τα μεγάλα τραπέζια της Αγάπης

Αυτά που όλοι κάθονται 

με μια καρδιά 

με έναν χτύπο

Ομο-αίματοι

Ομο-τράπεζοι

Ομό-ριζοι

Ομο- σύστατοι

Αυτά που όλοι αγαπούν 

δίχως να περιμένουν.

Αυτά τα μεγάλα τραπέζια της Αγάπης

που ξεχάσαμε.




©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ψωμί αιμάτινο

Το αλεύρι μαύρο μαμούνι

και φέτος.

Η πείνα μεγάλη.

Καιροί καταιγίδας

Άκρως καταιγιστικοί.

Το ψωμί μούσκεψε.

Μύρισε αίμα η ψίχα.

Ήταν η πείνα τους μεγάλη.

Ψωμί αιμάτινο.

Κάθε μπουκιά και πόνος

Ήταν η πείνα τους μεγάλη.

Κι έφαγαν.

Μα ακόμα να χορτάσουν.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σε καθρέφτη ματιών

Σε καθρέφτη ματιών

έσω φως

ζωγραφίζει.

Μονοπάτια αντοχής

σε χαμόγελα

και γραμμές εαυτού

να οδηγούν

στη γαλήνη.



© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Όλα τα χρώματα παντού

Στο πέπλο της , 

ντροπαλή νεράιδα του νότου,  

ντυμένη γαλήνη πρωινού κυριακάτικου 

η πεδιάδα. 

Κεντημένοι ήχοι ζωής 

στις διάφανες ίνες του 

Ψαλμοί διασταυρούμενοι 

εκκλησίες που ενώνουν φωνή  

στα ψηλά μονοπάτια του ήλιου. 

Δυο κοτσύφια αριστερά 

Τρία αηδονόλαλα πουλιά στα δεξιά

Κι εκείνο το κοράκι με το κρα του 

να θυμίζει 

Όλα τα χρώματα παντού 

όπως και στην καρδιά μας. 


©Δέσποινα Αυγουστινάκη