Θα
θελα κάποτε να με θυμούνται
σαν
εραστή των λέξεων.
Σαν
κυνηγό.
Σα
λεξιθήρα.
Σα
μια ιδιάζουσα περίπτωση
λέξεως
πολυσύνθετης
σε
αναζήτηση της απόλυτης μετάφρασης…
Λες
να ‘μαι λέξη τελικά;
Κι
αν είμαι πόσα γράμματα με φτιάχνουν;
Ποιο
είναι το πρώτο τ’ αρχικό
και
ποιο το τελευταίο;
Ποια
η ρίζα η βασική της λέξης που με ορίζει;
Ποια
να ‘ναι η κατάληξη και ποιος ο
χαρακτήρας;
Ποια
λέξη να ‘μαι ;
Ποια
θα γίνω;
Ποια
ήμουν πριν;
Χρόνια
παλεύω να τη φτιάξω…
μα
πάντα μοιάζει μισή…
ατέλειωτη…
Λείπουνε
γράμματα .
Εκεί
που λέω πως τα μάζεψα όλα
να
σου μπροστά μου κι ένα ακόμα…
Το
βάζω μέσα κι αυτό γιατί μ’ αρέσει.
Γιατί
ταιριάζει στ’ άλλα τα υπάρχοντα…
Μα
μ’ ένα γράμμα μόνο φτιάχνω καινούρια
λέξη…
Κι
εγώ καινούρια συνεχώς .
Με
διαβάζω ξανά απ’ την αρχή…
Κι
εκεί που λέω πως αυτή είναι η λέξη μου
να
σου και πάλι νέο γράμμα…
και
φτου κι απ’ την αρχή…
με
ξαναγράφω…
Δέσποινα
Αυγουστινάκη
