Είναι που...

Είναι που 

δε σκεφτήκαμε ποτέ.

Για ό,τι νιώθουμε 

είναι υπεύθυνος ο εαυτός 

κι αυτός μονάχα. 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Αν η καρδιά...

 

Αν η καρδιά  

ηφαίστειο 

λουλούδια πως θα ανθίσουν; 

Πώς θα γεμίσει  

άνοιξη η ψυχή  

και πως ο κόσμος γύρω; 

Αν η καρδιά 

φωτιά 

Πώς θα αγγίξει 

ανάλαφρα; 

Πώς θα δροσίσει; 

Αν η καρδιά  

του πόνου ανάσα 

τον πόνο  

πώς να σβήσει; 

Θέλει καρδιά μικρού παιδιού 

να σβήσεις το ηφαίστειο

 
τον πόνο  

να νικήσεις. 

Θέλει  

ορθ-άνοιχτη καρδιά 

άνοιξη  

να καρπίσει. 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη
 

Ενός λεπτού σιγή

Σιωπή 

Μηδέ μια λέξη  

Εις ένδειξη διαμαρτυρίας 

για όλες τις λέξεις  

που προδώσαμε 

Ενός λεπτού σιγή 

για το χαμό  

της μέσα τους ουσίας. 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Πώς ν' ακούσει;

Άλλα ρωτάς 

Άλλα απαντάει 

Άλλα θα σκέφτεται  

και γι’ άλλα θα πονάει. 

Άλλα εσύ λες 

Άλλα ακούει 

Είναι ο φόβος  

που του τρώει τα σωθικά 

Κάνει έναν θόρυβο βαρύ 

κι αλλάζει τη φωνή  

του έξω κόσμου. 

Πώς ν’ ακούσει;
 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μια κι όπως λένε

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι 

που άλλα λένε στην Αυγή  

κι άλλα στο Δείλι 

Αυτοί που μάσκα  

αλλάζουνε συχνά 

να αρέσουν 

σ' όλες τις στιγμές 

σε όλους τους ανθρώπους. 

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι 

που τόσο πια μισούνε εαυτό 

που λεν  

πως τους μισεί  

ο κόσμος όλος  

Αυτοί που την ευθύνη  

για τις πράξεις τους  

πάντα χρεώνουν σ’ άλλον. 

Αυτοί που θύμα ψάχνουν 

να βγάλουνε την πίκρα  

Λένε, έχει πίκρα η ζωή 

και τους χρωστάει. 

Κι αν δεν πληρώνει η ζωή 

Θα τους ξεχρεώσει άλλος  

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι 

που δε θα πουν ποτέ  

ευχαριστώ 

μια κι όπως λένε 

τους χρωστούσες.

©Δέσποινα Αυγουστινάκη
 

Άδικο είναι

Άδικο είναι 

να μιλάς με σιγουριά 

γι’ άλλον 

που τη ζωή του 

μόνο να ακούσεις το μπορείς 

και όχι να τη ζήσεις. 

Άδικο είναι 

να μιλάς με σιγουριά 

Το μόνο σίγουρο  

ο θάνατος θαρρώ 

κι αυτός απλώς γιατί 

άνθρωπος δεν επέστρεψε 

να τον αμφισβητήσει.
 

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Το σκοινί

Κι εκείνη η μέσα σου φωνή

να δυναμώνει

Για να σκεπάσει τις φωνές

που έξω ακούς

να κυριεύουνε τον κόσμο.

Εκείνες τις φωνές  

που σου ζητούν 

ν’ ακολουθήσεις απ’ τη μια

να αντισταθείς την άλλη

Μα έλα 

που μπερδευτήκαν οι φωνές

εμπλέξαν οι αντιστάσεις

Η κάθε μια τραβάει αλλού

Κι εσύ στη μέση του σκοινιού

Να ακούς τη μέσα σου φωνή

να σου φωνάζει

«Κόψ' το»



©Δέσποινα Αυγουστινάκη