Τότε ακριβώς

 

Όταν η μοναχικότητα  

δεν θα είναι συνώνυμο

της μοναξιάς

μα η καρδιά

θα λέει μέσα δυνατά

πως τα κατάφερες

κι επέστρεψες στο σπίτι

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη
να πεις και να πεις

για τα όσα έκανες

για τα όσα έγραψες

για τα όσα είπες

για τα όσα πέρασες

για τα όσα άκουσες

Όταν θα εκλείψει η ανάγκη

για τη φασαρία του Νου

Όταν θα εκλείψει πια

ο θόρυβος του Εγώ σου

Όταν η σιωπή θα σου μιλά

με δίχως λέξεις

Τότε ακριβώς

Θα βρεις και τη Γαλήνη.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

 

When solitude

will not be synonymous

with loneliness

but the heart

will say out loud

that you made it

and returned home

When the need

to talk and talk

about the things you did

about the things you wrote

about the things you said

about the things you went through

about the things you heard

When the need

for the noise of the Mind will disappear

When the

noise of your Ego will disappear

When silence will speak to you

without words

That is precisely when

Peace will make a visit.

 

© Despina Avgoustinaki

Σε κάθε βήμα

 

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

 ένα σώμα

νεκρού παιδιού

εμφανίζεται δίπλα σου.

Σε κάθε βήμα

μια οβίδα

ένας άστεγος

Περπατάς

Σε κάθε βήμα

σπίτια να χάσκουν

ανοιχτά

Σε κάθε βήμα

η πληγή της γης

μεγαλώνει

Πύον και αίμα

πλημμυρίζει

τον δρόμο σου.

Περπατάς

Κι όταν θα φτάσεις

στο τέρμα του μόλου

Πόσα Σώματα μέτρησες;

Πόσες Οβίδες;

Πόσους Άστεγους;

Πόσα Σπίτια να Χάσκουν;

Πόσο Αίμα;

Περπατάς

Κι αναρωτιέσαι.

Τι κάνεις Εσύ για εκείνη

την πληγή της Γης

που όλο και μεγαλώνει;

Άλλαξες Εαυτόν;

Ή περπατάς απλά

και βλέπεις;

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

 

English Version

You walk

With every step

a body of a dead child

appears next to you.

With every step

a cannonball

a homeless person

You walk

With every step

houses of ruins

wide open

With every step

Earth's wound

grows

Pus and blood

floods

your way.

You walk

And when you reach

the end of the pier

How many bodies did you count?

How many cannonballs?

How many homeless people?

How many houses of ruins?

How much blood?

You walk

And you wonder.

What are You doing about

Earth's wound

that is growing?

Have you changed yourself?

Or do you just walk

and just watch it?

 

© Despina Avgoustinaki

Τα ονόματα...

 

 Δεν υπάρχει αρχή

μήτε και τέλος.

Ούτε λέξη πρώτη

μήτε και τελευταία.

Σαν έρθει η ώρα του καρπού

μαραίνεται το άνθος.

Μέσα στ’ ανθάκι ο καρπός

μες στον καρπό το ανθάκι.

Μέσα στο τέλος η αρχή

Μες στην αρχή

το τέλος.

Κι ετούτο

άλλος το ονόμασε

Θεό

Άλλος Ονόμασε Άπειρον

Άλλος Ονόμασε Όλον

Κι άλλοι πολλοί βρήκαν ονόματα πολλά

κι έμειναν κάπου ανάμεσα

στην αρχή και το τέλος

σε μάχη αιώνια για την ορθότητα του ονόματος

Ας τους πει κάποιος

πως το όνομα σαν δίδεται

απλώς περιορίζει.

Ας τους πει κάποιος πως

η ζωή κινείται εκεί

ρέει ασυγκράτητη

ανάμεσα σε τέλος και αρχή

σε μια στιγμή δίχως ονόματα

σε μια στιγμή αιώνια.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

English Version

There is no beginning

either no end.

Not even a first word

either a last one.

When it's time for the fruit

the flower withers.

Inside the flower, the fruit is sleeping

Inside the fruit, the flower sleeps.

Within the end is the beginning

Within the beginning is the end.

And this

another named it

"God"

Another Named  it "Infinite"

Another Named it  "The Whole"

And many others found many names

and they stayed somewhere between

the beginning and the end

in eternal battle for the correctness of that name

Someone must tell them

that the name given

is just a limitation.

Someone  must tell them that

life flows uncontrollably

between the end and the beginning

in a single moment without names

in a single moment of eternity.

 

© Despina Avgoustinaki