που ’μοιαζε με Μάρτη
Βάλθηκαν όλοι να ρωτάνε
το «Γιατί»
Μα αυτό πρώτη φορά
δεν ήξερε το λόγο
και τους κοιτούσε
πλημμυρισμένο
από μια απόκοσμη
«Σιωπή»
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
που ’μοιαζε με Μάρτη
Βάλθηκαν όλοι να ρωτάνε
το «Γιατί»
Μα αυτό πρώτη φορά
δεν ήξερε το λόγο
και τους κοιτούσε
πλημμυρισμένο
από μια απόκοσμη
«Σιωπή»
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
Ίσως κάποτε
το πέταγμα
’κείνης της πεταλούδας
κάπου στον Αμαζόνιο
θα καταλάβουμε γιατί
βροχή θα φέρει
μίλια μακριά
κάπου στην Κίνα
Ίσως τότε
να νιώσουμε
πως το «εκεί» είναι «εδώ»
κι ίσως να καταλάβουμε
πως όλα είναι
αυτό το
«Ένα»
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English translation
Maybe someday
the flying
Of that butterfly
somewhere in the Amazon
we will understand why
rain will bring
miles away
somewhere in China
Maybe then
we'll feel
that "there" is "here"
and maybe then
we'll understand
how everything is
this
that we call
"One"
© Despina Avgoustinaki
Μια λάμψη είμαστε.
Το φως.
Φωτίζουμε
-δίχως να το γνωρίζουμε-
όλα γύρω.
Μόνο που τούτο μας το φως
δίχως να καταλάβουμε
το βάφουμε ενίοτε
και μαύρο.
Και τότε πώς;
-αλήθεια πώς;-
θε να φωτίσουμε
το γύρω μας
σκοτάδι;
© Δέσποινα Αυγουστινάκη
English translation
We
are a flash.
The Light.
We illuminate
-without us knowing-
everything all around.
Only this light
without us knowing
we paint sometimes
even black.
And then how?
-really how? –
we will enlighten
darkness
that's all around?
© Despina Avgoustinaki