Tης μεγάλης απόγνωσης

Εδώ η βροχή

δυνατή και επίμονη

Κι αναρωτιέσαι

μήπως και κλαίει ο ουρανός

για εκείνα τα μάτια 

της μεγάλης απόγνωσης

που γνώρισαν

απ’ τη στιγμή που άνοιξαν

τον πόλεμο μονάχα.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Η μνήμη

Εδώ η μνήμη

ξεθώριασε

Ντύθηκε την ομίχλη

των καιρών

και λούφαξε

δίχως ανάσα.

Είπανε τότε

πως τίποτα

απ’ όλα αυτά δεν έγινε

ποτέ ξανά.

Σπουδαία δικαιολογία!

Δεν ξέραμε!

Δεν είχε ξαναγίνει!

Αλήθεια, δεν το περιμέναμε!

Κι η μνήμη

ξεθωριασμένη πια

δίχως ανάσα

μ’ ένα μικρό αναστεναγμό

απαρνήθηκε

τον ίδιο της τον εαυτό

έτσι από φόβο

μην την κατηγορήσουν

πως θυμάται.

Έτσι απλά

πολύ απλά

πάντα θα γίνονται,

όπως καλά το βλέπεις,

τα ίδια λάθη.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Όσα δεν μπαίνουν στη βαλίτσα

Όσα δεν μπαίνουν στη βαλίτσα

δίπλωσε τρεις φορές

ευλαβικά.

Τα παιχνίδια στη γειτονιά

που βουβάθηκε

Τον πίνακα στο σχολείο

που εχάθηκε

Των παιδιών τα χαμόγελα

που ’πέσαν στο χώμα

Το χάδι της γιαγιάς

απ’ το χέρι που έχασε

Τη φωνή του μπαμπά

απ’ το στόμα που έκλεισε.

Τη ματιά της μαμάς

απ’ τα μάτια που σβήσανε

Όσα δεν μπαίνουν στη βαλίτσα

δίπλωσε τρεις φορές

ευλαβικά.

Τ’ άφησε

αθόρυβα να γλιστρήσουν

στην καρδιά

και τα πήρε μαζί

στο πιο μεγάλο ταξίδι

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

 

Things that don't fit in the suitcase
 she folded three times
devoutly.
Playing in the neighborhood
that now is lifeless
The blackboard at school
that now is gone
Children's smiles
dropped on the ground
Grandma's caress
from the hand that she lost
Dad's voice
from the mouth that closed.
Mom's gaze
of the eyes that shut
Things that don't fit in the suitcase
 were folded three times
devoutly.
She left them

quietly slip
inside the heart
and took them together
on the longest journey



© Despina Avgoustinaki