Σαν νάρκισσοι

Διαβάζεις

κι αναρωτιέσαι

είναι το πνεύμα σου κενό

ή

δίχως ουσία οι λέξεις;

Τι φταίει άραγε και ποιος;

Εσύ που δεν κατάλαβες

ή οι λέξεις που εστήθηκαν

ίσα για χειροκρότημα

με χίλια δυο θαυμαστικά

σαν νάρκισσοι σε λίμνη;

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Οι αόρατοι

 

Κι εκείνοι οι αόρατοι άνθρωποι  
που πάντα ζήλευες από παιδί  
να ξέρεις  
είναι αόρατοι από άποψη  
κι όχι όπως
σου είπαν κάποιοι  
από φόβο.
Γι’ αυτό εξάλλου δεν τους ζήλευες;  
Γιατί ελεύθερα  
ένιωθαν και έβλεπαν τα πάντα.  
 
© Δέσποινα Αυγουστινάκη   

Στη σκιά

 

Αθέατος

Στη σκιά

Δίχως φώτα απαστράπτοντα

και πινακίδες Νέον

Εκεί ατάραχος

δίχως αντιπερισπασμούς

μεγαλείου

να δίνεις.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σε λέξεις δύο

 

Κι εκείνος ο στίχος που ίπταται  
στον ουρανό σου
να συλλαβίζει  
τ’ αρχέγονο όνειρο  
σε λέξεις δύο  
Κόσμος Αγάπης  
 
© Δέσποινα Αυγουστινάκη  

Τι λένε;

Κι εκείνες οι φλέβες

που διαγράφηκαν

στη γροθιά

Κι εκείνα τα νύχια

που καρφώσαν

στην παλάμη

Κι εκείνη η καρδιά

που στάθηκε

στα στήθη

Κι εκείνη η ματιά

που πάγωσε

στη θέα

του πόνου στα μάτια

 των παιδιών

Τι λένε;

Αλήθεια,

τι σου λένε;

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τα παιδιά

 

Εδώ  
τα παιδιά πια  
δεν παίζουνε
Εδώ
τα παιδιά πια  
δε γελάνε  
Κρύβουν τα όνειρα
παραμάσχαλα   
και ομιλούν τη γλώσσα  
που τους έμαθαν  
Ίσως  
τους ξεγελάσουν.  
Εδώ  
τα παιδιά,δες,  
αγωνίζονται  
να βρουνε τρόπο  
τον κόσμο  
να αλλάξουν  
 
© Δέσποινα Αυγουστινάκη   
 

Απορίας άξιον

 

Απορίας άξιον

τόση ουσία οι λέξεις μας

κι έχουμε χάσει

την ουσία.

Ίσως να είναι τελικά

που δεν αγγίζουν

πρώτα πρώτα την καρδιά μας.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη