Άραγε σκέφτηκες

Άραγε σκέφτηκες;

Όλα όσα ξέρεις

άνθρωπος στα ’μαθε

Όλα όσα βλέπεις

με μάτια

που αλλάξανε ματιά

απ’ όσα έμαθες

θαρρώ τα βλέπεις.

Όλα όσα ακούς

Όλα όσα αγγίζεις

Όλα όσα γεύεσαι

Όσα μυρίζεις

τα νιώθεις

όπως σου μάθανε

να νιώθεις, να μυρίζεις

να γεύεσαι, ν’ αγγίζεις

Άραγε σκέφτηκες;

Όλα

στα μάθανε άνθρωποι

κι ανθρώπινα τα λάθη.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Εδώ, όλα ξέρουν

Εδώ  

τα σύννεφα  

εξακολουθούν να ζωγραφίζουν  

στο βαθύγαλάζιο.  

Τα έλατα  

 να στέκουν αγέρωχα.  

Τα πλατάνια  

να δίνουν σκιά.  

Τα νερά της πηγής  

να δροσίζουν.  

Εδώ  

Οι δρόμοι  

εξακολουθούν να οδηγούν  

σε αδιέξοδα και «Ιθάκες».  

Τα σπίτια  

να στεγάζουν πόνο και χαρά.  

Το γιασεμί  

να ευωδιά-ζει στα μέσα μας.  

Οι αυλές  

να ξεκουρά-ζουν ψυχές μα  και σώματα.  

Η αδικία  

να κουρά-ζει τους δίκαιους  

Εδώ  

Τα πάντα  

εξακολουθούν να κυλούν  

ερήμην  

κάθε επικείμενου τέλους.  

Εδώ  

Όλα ζουν  

τη ζωή και το θάνατο.  

Εδώ 

 Όλα ξέρουν. 



© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τα δέντρα γίγαντες

Είναι κι εκείνα τα δέντρα γίγαντες  

που πάνω αγκιστρώθηκε κισσός  

Αγκάλιασε σφικτά  

κορμό, κλαδιά και φύλλωμα 

Τόσο  

που ένα εγίνηκε.  

Δεν ξεχωρίζει.  

Είναι κι εκείνα τα δέντρα γίγαντες  

που μια ζωή  

θα θρέφουνε κισσούς  

ίσαμε το χυμό  

τον τελευταίο.  

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Αφού το ξέρεις τώρα πια

Ό,τι κι αν πεις  

Ό,τι κι αν δεις  

Ό,τι κι αν μολογήσεις  

Ό,τι πικρό  

Ό,τι γλυκό  

Ό,τι χαρά ή λύπη  

Ό,τι στον κόσμο τούτο εδώ

 
Ό,τι κι αν συναντήσεις 

Ζωή το λένε  

Κι η ζωή  

Μία γελά  

Μια κλαίει  

Για τούτο μη βαρυγκομάς

 Στη γυάλα σου μη μπαίνεις  

Ζωή το λεν

Κι αν θες να ζεις

Μάθε το πια

Μια θα γελάς

Μία θα κλαις

Για τούτο κράτα δυνατά 

Αφού το ξέρεις τώρα πια 

Μετά το δάκρυ γέλιο




© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Πρόλαβα

 
Πρόλαβα 

να δω τη φύση  

να σκοτώνει  

ν’ ακούσω τη φωτιά  

να καίει τη θάλασσα  

να σβήνει η φλόγα τη βροχή  

και το φεγγάρι να ματώνει  

Πρόλαβα  

να νιώσω την κραυγή  

της γης  

σ’ ένα θυμό αγέρα πύρινο  

Κι άκουσα  

μες στη χαλασιά  

δυο λέξεις μόνο.  

Άνθρωπος  

Θεριό.  

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μια και δεν έγινε βροχή...

Εδώ ένα αεράκι δροσερό 

φυσά και μας λυτρώνει.

Εκεί μαύρα κομμάτια ο ουρανός

φτύνει και μας σκοτώνει.

Κι όσοι είναι εδώ 

κοιτούν το εκεί .

Κλαίνε .

Ζητάνε φταίχτη.

Κι είναι το κλάμα τους μισό

μια και δεν έγινε βροχή 

να καταλεί τη στάχτη.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ένα φεγγάρι

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι 

που λένε πρόσφεραν πολλά

Μόνο που μέτρησαν 

με τα δικά τους μέτρα.

Ένα χαμόγελο έφτανε 

κι αυτοί ήθελαν λέει

να προσφέρουν το φεγγάρι

Μόνο που δε λογάριασαν

σωστά.

Ένα φεγγάρι το χαμόγελο 

Και μάλιστα απ’ αυτά 

που ’χουν στην τσέπη πάντα.

 

© Δέσποινα Αυγουστινάκη