Τα μεγάλα τραπέζια

 

Τα μεγάλα τραπέζια της Αγάπης

Αυτά που όλοι κάθονται 

με μια καρδιά 

με έναν χτύπο

Ομο-αίματοι

Ομο-τράπεζοι

Ομό-ριζοι

Ομο- σύστατοι

Αυτά που όλοι αγαπούν 

δίχως να περιμένουν.

Αυτά τα μεγάλα τραπέζια της Αγάπης

που ξεχάσαμε.




©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ψωμί αιμάτινο

Το αλεύρι μαύρο μαμούνι

και φέτος.

Η πείνα μεγάλη.

Καιροί καταιγίδας

Άκρως καταιγιστικοί.

Το ψωμί μούσκεψε.

Μύρισε αίμα η ψίχα.

Ήταν η πείνα τους μεγάλη.

Ψωμί αιμάτινο.

Κάθε μπουκιά και πόνος

Ήταν η πείνα τους μεγάλη.

Κι έφαγαν.

Μα ακόμα να χορτάσουν.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σε καθρέφτη ματιών

Σε καθρέφτη ματιών

έσω φως

ζωγραφίζει.

Μονοπάτια αντοχής

σε χαμόγελα

και γραμμές εαυτού

να οδηγούν

στη γαλήνη.



© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Όλα τα χρώματα παντού

Στο πέπλο της , 

ντροπαλή νεράιδα του νότου,  

ντυμένη γαλήνη πρωινού κυριακάτικου 

η πεδιάδα. 

Κεντημένοι ήχοι ζωής 

στις διάφανες ίνες του 

Ψαλμοί διασταυρούμενοι 

εκκλησίες που ενώνουν φωνή  

στα ψηλά μονοπάτια του ήλιου. 

Δυο κοτσύφια αριστερά 

Τρία αηδονόλαλα πουλιά στα δεξιά

Κι εκείνο το κοράκι με το κρα του 

να θυμίζει 

Όλα τα χρώματα παντού 

όπως και στην καρδιά μας. 


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μεγάλη απάτη

Κι αυτά τα τελεσίδικα 

απόλυτα ! 

Μεγάλη απάτη! 

Σου λένε την ακλόνητη 

μία αλήθεια 

σαν παραμύθι  

με εκείνον τον κακό 

που όλοι συμφωνούν  

πως είναι πάντα λύκος 

Με μπόλικη δόση φανατισμού  

και μηδενική ανοχή στα ανθρώπινα. 



©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Κι οι άνθρωποι αυτοί

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι αυτοί

που μ' ένα ψέμα ζουν

στα χείλη καρφωμένο. 

Αυτοί που στάζει 

η αλήθεια τους 
 
δειλία.

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι αυτοί

που αφελώς επίστεψαν

πως τους πιστέψαν.

Πως ανασαίνουν όλοι 

το δικό τους παραμύθι.

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι αυτοί

που σε διδάσκουν

τεχνικές απο-γοήτευσης.

Αυτοί που χάρη σού 'καναν

να δεις πέρα απ' τη γοητεία

την αλήθεια.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Κι όσο για την απουσία...

Κι όσο για εκείνη την απουσία

Εκείνη όσων έφυγαν,

εκείνη όσων λίγο 'μείναν,

ένα μονάχα.

Το μόνο που απουσιάζει 

από την απουσία 

η παρουσία νοήματος.

Τι νόημα έχει 

μια κι όλα ζουν εντός

απ' τη στιγμή την πρώτη

που εισήλθαν;


©Δέσποινα Αυγουστινάκη