Μια ρίζα

Άπλωσε τις ρίζες της 

σε ήλιο 
 
άλλης εποχής 

πέρα απ' τα όρια

της γης...

Ανάλαφρη περιπλάνηση

στον παράδεισο 

της εφηβείας

Παιδούλα Ιτιά που έψαχνε

ανάμεσα στα σύννεφα..

Με το καυτό

του ήλιου τσέρκι 

για στέμμα 

εκεί στα φύλλα

Την ακριβή 

τη φέρμελη 

τη χρυσοκεντημένη 

φόρεσε ο ήλιος

στο σεργιάνι 

κι ήρθε

γονυπετής στις ρίζες της

Εκείνες που άπλωσε

κι άγγιξε

εκείνη

Μικρός Χριστός 

της ευσπλαχνίας 

ρίζες άλλες

βαθιές

ακίνητες 

Δίχως χυμούς...

Κι αυτές αναριγήσαν

Ήπιαν νερό

Ξεδίψασαν


Το συν-ρίζωμα

άπλωσε ρίζες

σε ήλιο 

άλλης εποχής...

Κι όλη η γη 

Ολόκληρη

Μια ρίζα...

Συν-ποιησαν

©Δέσποινα Αυγουστινάκη  © Βασίλης Γεωργιάδης

Είναι που...

Είναι που μας μπερδέψανε

από την πρώτη ανάσα

Είναι γιατί μας είπανε

για μια μονάχα αλήθεια

Είναι γι’ αυτό

που

ψάχνοντας

τούτη τη μια

χάσαμε

όλες τις αλήθειες μας ,

αλήθεια.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Εκεί

Eutopia by ASHURII

Εκεί

Δυτικά του Φόβου

Ανατολικά της Προσμονής

Βόρεια της Ερήμου

Νότια του Μεγάλου Παγετώνα

Εκεί

Δυτικά της Ελπίδας

Ανατολικά της Σοφίας

Βόρεια της Πίστης

Νότια της Ου-τοπίας

Καταμεσής της Αγάπης

Εκεί ακριβώς

η Ευ-τοπία.

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σαν πέσει η νύχτα

Σαν πέσει η νύχτα 

οι γραμμές του κόσμου 

σβήνουν απαλά.

Λειαίνονται οι αιχμηρές γωνίες

Όλα στρογγυλά

χάνουν σε λεπτομέρεια.

Κερδίζουνε σε σχήμα.

Σαν πέσει η νύχτα

Βλέπεις καθαρά

του κόσμου το περίγραμμα

απαλλαγμένο 

απ' τις σκιές 

που σε μπερδεύουν.

Σαν πέσει η νύχτα 

όλος ο Κόσμος

ξάστερος μπροστά σου.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μια και απέθανε

Επίγονοι

της πρώτης γλώσσας

Ρέουν αδιάκοπα

αιώνες χίλιους

και χίλιες εποχές

κείνης τα γράμματα

ανάκατα στα μέσα μας

φτιάχνοντας λέξεις.

Μας ομιλούν.

Μας δείχνουνε τα πάντα.

Κι εμείς

αιώνες χίλιους

και χίλιες εποχές

ακούμε

μα δεν καταλαβαίνουμε

Μια και απέθανε

κι ο τελευταίος δάσκαλος

της πρώτης

πρώτης

γλώσσας.

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Έτσι απλά για να πούμε

Εδώ βρέχει ασταμάτητα

 

Ξεδίψασε η γη

Γεμίσαν οι πηγές της

καταμεσής καλοκαιριού

Έτσι απλά για να πούμε…

«Ήταν κι εκείνο το υγρό

το καλοκαίρι του ’17.

Θυμάσαι;»

Εδώ δρόσισε αρκετά

Ιούλη μήνα, ζακετάκι

Έτσι απλά για να πούμε…

«Ήταν κι εκείνο το δροσερό

το καλοκαίρι του ’17.

Θυμάσαι;»

Εδώ η μνήμη γράφεται

στον ήχο της βροχής 

μέσα στη θάλασσα

στο δροσερό αεράκι

στα μαλλιά σου

Εδώ η μνήμη γράφεται

βαθιά μέσα στο δέρμα..

Έτσι απλά για να πούμε...

«Ήταν κι εκείνο το ποτάμι

που ξεχείλισε στα μέσα σου

το καλοκαίρι του ’17.

Θυμάσαι;»

©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Η τόλμη

Κι είναι άγρια στο βάλτο

τα κουνούπια

Ρουφούν το αίμα σου

Σε πίνουν ολάκερο

Σε εξαφανίζουν

Θέλει την τόλμη

ήρωα μυθικού

με άθλους χίλιους

να τα γητέψεις

Να βγεις αλώβητος

ακόμα κι απ' το βάλτο

Θέλει την τόλμη

Ενός χαμόγελου

Μιας αγκαλιάς

Μίας αγάπης

δίχως σύνορα

Αυτής που αγαπά

Και το κουνούπι


©Δέσποινα Αυγουστινάκη