Στο τρεμάμενο φως

"Στο τρεμάμενο φως του κεριού

εδώ

τελευταίες μέρες ενός έτους

δίσεκτου

αναθάρρησα.

Μια αβέβαιη  σκιά  μολυβιού

στο χαρτί

κι ήταν βέβαιο.

Χρόνια  δίσεκτα χίλια θα 'ρθουν     

και τι έγινε;

Στο τρεμάμενο  φως του κεριού

και κατάλαβα                      
     
Όλα κύκλος  ζωής

Φως -  Σκοτάδι "


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Παραδόθηκα αμαχητί

"Παραδόθηκα αμαχητί 

στο πρώτο σου σκιρτήμα

στο πρώτο σου άγγιγμα

πριν ακόμα σε δω 

πριν σ' αγγίξω  .

Παραδόθηκα αμαχητί          

στο πρώτο χαμόγελο               
          
στο πρώτο σου δάκρυ

στον πρώτο  κρυφό                  
      
στεναγμό σου.     

Αγαπηθηκες άνευ όρων       

και πέρα από όρια      

πριν ακόμα 

τον κόσμο  γνωρίσεις

Παραδόθηκα  αμαχητί      
     
στην ελπίδα."




©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Ανήμερα Χριστούγεννα

Ανήμερα  Χριστούγεννα

Νιώθω όλο τον πόνο

θάλασσα αγριεμένη

Νιώθω το  φόβο    

Το φόβο  του κύματος

στην τρέλα του Αίολου

Τη λύπη της γης

Το παράπονο  της  Αλκυόνης

Τον  ανεκπλήρωτο έρωτα

μιας φύσης που βιάστηκε     
          
Νιώθω το θυμό

Το Θυμό της  Μάνας Γης

Εσύ αγάπη    

Άνοιξε το ακριβό σεντούκι τ' ουρανού

να γεμίσει αστέρια η αγκαλιά μας

Να γεμίσει  φως Ιλαρόν   

Κάθε  σκοτάδι

Κάθε  λύπη

φόβος

θυμός  

Κάθε μας πόνος           

Άνοιξε το δρόμο ξανά        

για το υπερλαμπρό αστέρι

Αγάπη

εσύ δώσε

τη λύση

στη γ έ ν ν η σ η         

του  Ν έ ο υ Α ν θ ρ ώ π ο υ.


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Η Ανάγνωση

Πρόσεχε στην Ανάγνωση     

Διαβάζεις , λες, σωστά.     

Λέω,       

Διαβάζεις ό,τι επιθυμείς 

ό,τι φοβάσαι.          

Πάρε απόσταση         

απ' τις  λέξεις

Γδύσε τις

απ' τα  ενδύματα     

της ανάγκης

του  φόβου

του πόνου

της προσδοκίας

της έλλειψης

της δίψας.

Κι έτσι γυμνές

απαλλαγμένες

απ' τις τριμμένες μεταφράσεις     
       
νεογέννητες    

άκουσε τι σου λένε.

Μιλούν μια γλώσσα  διάφανη  

Μιλούν την πρώτη γλώσσα     

Ελευθερώνουν   



©Δέσποινα Αυγουστινάκη   

Έτσι που λες

Έτσι που λες,

εμείς  συνέχεια  φεύγουμε

Μια αναχώρηση διαρκείας η ζωή μας   
 
Έτσι που λες

η στάση μάς θυμίζει  θάνατο

Για τούτο αγοράσαμε εισιτήριο διαρκείας       
    
Έτσι που λες 

Στη ζωή Ζωή βαφτιζουμε

Την α-να-χώρηση        

Δύο γράμματα διαφορά 

από την  α-πο-χώρηση        

Ποιος τάχα μπορεί να πει

με σιγουριά         

τι είναι απ' τα δύο

Η αποχώρηση αφήνει μια γεύση ήττας. ..

Η αναχώρηση ελπίδας. ..

Εμ τι θα προτιμούσαμε      

νομίζεις;

Έτσι που λες

Εμείς  ήρθαμε για να φύγουμε.



©Δέσποινα Αυγουστινάκη

Τη λέξη που φοβάσαι

"Τη λέξη που φοβάσαι

να τη λες.      

Να αρθρώνεις τα γράμματά της

ένα ένα.  

Ο φόβος σαν χώνεται στα γράμματα

μικραίνει .

Τη λέξη που φοβάσαι

να τη γράφεις.

Να δίνεις στο μελάνι σου  το "φο " 

και  στο χαρτί  το "βο"  της .       

Τη λέξη  που  φοβάσαι

δε φοβάσαι  πια 

σαν  τη διαλύσεις 

στο αίμα της καρδιάς  σου. 


©Δέσποινα Αυγουστινάκη

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΜΟΛΥΒΙΩΝ...Ένα όνειρο όχι σαν τα άλλα ..

"Πριν  χρόνια  είδα  όνειρο.

Ήμουν  σε δρόμο  τεράστιο, λέει,

μεγαλούπολης.
Ημέρα  παρέλασης.

Άνθρωποι  σε παράταξη

στη μέση  του δρόμου.

Έτοιμοι.

Κι εγώ  στο πεζοδρόμιο

να κοιτώ.

Κρατούσα  κάτι

Δεν έβλεπα  τι.

Κι εκεί  που  ένιωθα

πως η παρέλαση θα αρχίσει

ένα  "Εϕ' ώμου "

Κι όλοι  σήκωσαν  στον  ώμο

-τι να δω;  -

τεράστια

πάνω από το μπόι τους

μολύβια.

Κοιτώ  στα χέρια  μου κι εγώ.

Μολύβι.

Όμοιο.

Ίδιο.

Και δίχως  να αντισταθώ

μπαίνω  κι εγώ

Για όπου..."



©Δέσποινα Αυγουστινάκη